Gedichten met het thema... overige
Schrijven vind ik een hele fijne manier van mezelf uiten. Ik kon mezelf altijd al beter verwoorden op papier dan in het 'echte' leven en mijn gevoelens van me afschrijven vind ik ook erg therapeutisch. Daarom schrijf ik dus ook tegenwoordig gedichten over van alles en nog wat. Op deze pagina de gedichten die niet in de andere thema's pasten, maar die wel speciaal voor mij zijn...
Nieuwe gedichten zullen bovenaan in de lijst verschijnen!
Klik hier om terug te gaan naar de vorige pagina...
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Weet dat ik aan je denk
Wat vinden we het toch erg,
om je zo te zien lijden.
Juist omdat jij altijd zo iemand was,
die overal tegen wilde strijden.
We hebben in het verleden zoveel gelachen met elkaar,
zo veel mooie momenten meegemaakt.
Je bent echt familie voor ons geworden,
daarom is jou nu zo zien ook iets wat ons erg raakt.
Je beterschap toewensen,
is niet echt realistisch meer.
We weten het allemaal,
op een gegeven moment ben je gewoon op maar dat doet niet minder zeer.
Wat kunnen we nog zeggen in een situatie als dit,
het is gewoon klote op z’n zachts gezegd.
Laat ik dus maar gewoon spreken vanuit mijn hart,
eerlijk en oprecht.
Ik was graag vandaag meegekomen met mijn moeder,
maar helaas is dat op dit moment niet mogelijk voor mij.
Onze thuissituatie staat dat niet toe op dit moment,
helemaal niet met Ashley’s gezondheidsproblemen er nu ook nog eens bij.
Maar weet dat ik aan je denk,
iedere dag van de week.
En dat ik ook vaak terugdenk aan al die leuke momenten samen,
uitstapjes en ‘knuffelmiddagen’ waar ik altijd zo naar uitkeek.
Al vanaf het eerste moment dat we de Knuffelhoek in liepen,
we waren toen nog geen collega’s van elkaar.
Maar dat maakte niet uit,
jij stond altijd voor iedereen klaar.
Ruim 10jr hebben we zij aan zij gewerkt in Artis als vrijwilligers,
er was een tijd dat ik je bijna iedere zondag zag.
En altijd had je wel weer een leuk verhaal te vertellen,
bezorgde je iedereen een schaterlach.
Maar ook in zware tijden zagen we mekaar,
zoals bij het overlijden van je lieve kat.
Of toen ik ziek werd en in het ziekenhuis lag,
en je binnen de kortste keren aan een zijde van mijn bed zat.
De dierentuinbezoekjes samen met jou zijn mij het meest bijgebleven,
wanneer jij altijd weer van die grappige dingen uithaalde.
En iedereen dan weer helemaal dubbel lag van het lachen,
en er bij mij van oor tot oor een glimlach straalde.
Die tijden zijn inmiddels helaas voorbij,
maar jij bent echter nooit uit ons leven verdwenen.
Nog steeds hebben we erg goed contact,
en weet jij ons altijd weer te entertainen.
Je zei altijd,
“als ik de 92 haal mag je me een klap met een hamer geven”.
Toen leek het nog zo ver weg,
nu zou ik bijna hopen op een eeuwig leven.
Maar het is genoeg zo,
je bent er klaar mee.
En gelijk heb je,
want dit is ook geen manier van leven naar mijn idee.
Weet hoeveel we om je geven,
heel veel momenten in ons leven heb je ons bijgestaan.
Maar zoals je zelf ook altijd al wist,
er is een tijd van komen en een tijd van gaan.
Ik zal je dus ook niet een eeuwig leven toewensen,
ik wens je alleen een zo goed mogelijke tijd zolang je nog heb.
Heel veel sterkte en hopelijk doet die uiteindelijk niet al te veel pijn,
die hamer-mep... ;-)
*** Wichita van Rijkom ***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Leven
Het leven draait voor mij om ervaren,
dit is soms pijn maar ook genieten van iets wat je gelukkig maakt.
In het leven moet je kunnen voelen,
als je iets overkomt dat je raakt.
Is dat gevoel er niet meer,
dan is volgens mij het einde nabij.
Hoe oneerlijk dat dan ook mag zijn,
dat zet je dan opzij.
Ik denk dat de essentie van afscheid nemen is,
deze persoon te durven loslaten.
Dat is een gevoel wat soms geleidelijk komt,
heb je niet eens altijd in de gaten.
Maar als dat gevoel er eenmaal is,
kun je denk ik al wat beter omgaan met de situatie.
En ben je al iets meer klaar,
voor die moeilijke, te wachten staande confrontatie.
Ik weet dat mijn oma niet lang meer bij ons zal zijn,
eigenlijk is ze nu al grotendeels verdwenen.
Het verlies zal nog erg moeilijk worden,
en gepaard gaan met heel wat woede, onbegrip en wenen.
Het is een verlies wat ik vorig jaar voor onmogelijk had geacht,
maar nu steeds wat meer begin te accepteren.
Dat is eigenlijk iets,
wat ik dacht dat ik nooit zou leren.
Maar het leven kent heel wat ups and downs,
goede en slechte tijden.
Toch moet de ene mens in zijn/haar leven,
veel harder dan sommige anderen strijden.
Eerlijk is het niet,
maar wat doe je er aan?
Het heeft immers ook geen zin,
om er keer op keer tijdenlang bij stil te staan.
Ik ben zo iemand die meer diepte dan hoogtepunten in haar leven heeft gehad,
en ook nu zit ik er weer middenin.
Ik ken de 5 fases maar al te goed,
van Dr. Kübler-Ross wat betreft rouwverwerking.
Alleen al de afgelopen weken,
heb ik in korte tijd al die fases meegemaakt.
Van ontkenning tot woede,
gevolgd door vechten en een depressie omdat je zoveel kwijtraakt.
De onmacht wat betreft wat er gebeurt,
want hoe moet je nu verder met het leven?
Als keer op keer diegene overlijden,
diegene die zoveel om je geven.
Als keer op keer je gezondheid maar weer teleurstelt,
als je nooit op je lichaam kunt vertrouwen.
Dan kun je niet anders,
dan alsmaar weer rouwen.
Maar fase 5,
de aanvaarding ken ik maar ook al te goed.
Ik heb al veel dingen in het leven moeten accepteren,
weet dus ook precies hoe dat moet.
Het label ‘depressief’ ben ik nu officieel van af,
het zijn nu angsten die de hoofdrol spelen.
Angst wat betreft het naderende afscheid van mijn oma,
en zo zijn er nog velen.
Angst om het vele verlies wat ik heb geleden en mij nog te wachten staat,
zo wordt het officieel omschreven.
Een realistische angst in mijn geval,
absoluut dus ook niet overdreven.
Vandaar dus ook moeilijk te ‘behandelen’,
ik moet er maar ‘doorheen’ simpel gezegd.
Het is namelijk ook onmenselijk allemaal,
maar het enige wat men kan zeggen is dat ze hopen dat ik doorvecht.
Dus dit doe ik dan ook maar,
dag in dag uit.
Vecht ik door en blijf ik sterk,
tot er eindelijk eens een ander deuntje luidt.
Een deuntje van geluk,
een bevestiging dat het leven mij eindelijk eens toelacht.
Wat rust en zorgeloosheid,
is waar ik in mijn leven naar smacht.
We moeten doorgaan en doorplannen,
en och wat zou ik dat graag doen.
Er zijn zo veel nieuwe dromen die ik heb,
maar ook nog doelen van toen.
Het is alleen erg moeilijk plannen en doorgaan,
als je toekomst zo onzeker is.
Want voor je het weet,
gaat het zo weer mis.
Maar in angst leven is natuurlijk ook niet goed,
voor je het weer gaat die angst immers je leven bepalen.
Kun je niet meer doen wat je wilt doen,
en zul je uiteindelijk falen.
Een tussenweg vinden,
is dus het uiteindelijk doel.
Gebaseerd op wat je wilt en kunt,
maar ook op je gevoel.
Daar ben ik dus nu ook druk mee bezig,
want wat ik wil is helaas nog niet altijd wat ik kan.
Het is dus taak daar een goed evenwicht in te vinden,
zodat ik verder kan met mijn levensplan.
Wetende dat mij nog heel wat pijn en verdriet te wachten staat,
maar hopelijk ook nog wat geluk.
Want uiteindelijk komt er toch wel een einde,
aan dit ellendige hoofdstuk.
Ik probeer af en toe weer een beetje te dromen,
al is dat erg moeilijk soms.
Dan denk je is dit wel realistisch,
of bedenk ik nu iets heel stoms?
Maar feit is ik heb het overleefd,
en wat me te wachten staat zal ik waarschijnlijk ook wel overleven.
Ik ben weliswaar nog niet de oude,
want duurt denk ik nog wel even.
Maar uiteindelijk kom ik er wel,
ik krijg gelukkig veel steun van enkele mensen om mij heen.
Moet je na gaan hoeveel er in mijn leven eigenlijk veranderd is de afgelopen jaren,
tijdje terug had ik immers nauwelijks vrienden eigenlijk geen een.
Maar inmiddels heb ik enkele mensen die mij steunen,
allemaal op hun eigen manier.
En laten we de allerbelangrijkste wezens niet vergeten,
want niets is zo krachtig als de liefde en steun van een dier.
Het is wel echt zo,
in zware tijden leer je je vrienden kennen dat is helemaal waar.
Dat is iets wat ik in het verleden al had geleerd,
en ook zeker weer het afgelopen jaar.
Want er zijn ook mensen die me flink hebben teleurgesteld,
waar ik veel meer van had verwacht dan dit.
Maar inmiddels heb ik dat wel redelijk geaccepteerd,
is het niet echt meer iets waar ik mee zit.
Ik ben daar nogal hard in,
ik probeer namelijk wel voor mensen klaar te staan.
En is dat in tijden als deze niet wederzijds,
nou dan loop je maar spreekwoordelijk naar de maan.
Maar gelukkig is niet iedereen zo,
dus hoewel ik mijn vertrouwen in de mensheid flink ben verloren.
Zijn er altijd nog diegene die je doen verassing,
en juist in tijden als deze komt die eigenschap in sommige naar voren.
Die 5 fases waar ik het eerder over had,
zullen binnenkort wel weer de revue passeren.
En het is dan aan mij de taak,
om ze allen weer te trotseren.
Het begin van 2012 zal net zoals 2011,
nog in het teken staan van heel wat verdriet en pijn.
Maar dat is nu eenmaal hoe het is,
zal ook niet anders zijn.
Maar stiekem hoop ik wel dat de rest van 2012,
misschien ietwat minder ellende voor mij in petto heeft.
Zodat ik misschien eindelijk weer eens die andere eigenschappen van mezelf kan uiten,
zoals die blijdschap en vreugde die ook nog ergens diep binnenin mij leeft.
Een ding weet ik wel zeker,
uiteindelijk zal ik deze klus toch helemaal in mijn eentje moeten klaren.
Want ook al krijg ik nog zo veel steun en liefde,
ik moet dit alles toch echt zelf ervaren.
Dus daar gaan we weer,
alweer bijna een dag voorbij!
En zo zullen er nog vele volgen,
hopend dat het uiteindelijk keert dat tij...
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Veroordelen
Veroordelen en kritiek,
het is iets wat ik de laatste tijd maar al te vaak om me heen hoor.
Leugens en doofpotverhalen,
waar is het toch allemaal goed voor?
Mijn leven is mijn leven niet meer,
alles staat op z’n kop.
En al dit alles eromheen,
maakt het er dan zeker niet gemakkelijker op.
Frustraties en verdriet,
uitrazen en zwijgen.
Het zijn allemaal dingen die er weer voor zorgen,
dat ik de verkeerde kant op ga neigen.
Ben jarenlang depressief geweest,
en voel dat gevoel nu langzaamaan weer opkomen.
Slik al homeopathische pillen en sindskort ook iets van de huisarts,
om wat beter te kunnen slapen en dromen.
Maar het helpt allemaal niet voldoende,
ik zak steeds dieper weg.
Ik ben alweer bijna bij dat dieptepunt,
iets wat ik niet graag zeg...
Ik was vroeger zeer vechtlustig,
wou overal maar tegenin gaan.
Vocht om mijn gelijk te halen,
voor een eerlijk bestaan.
Maar ik heb met de jaren wel gemerkt,
energie daarin stoppen is nutteloos.
Je blijft immers altijd vechten tegen onrecht,
je blijft altijd verdrietig en boos.
Dus dat doe ik niet meer,
al is dat op dit moment in mijn leven wel vreselijk zwaar.
Want wat dat betreft is dit echt,
een verschrikkelijk rotjaar.
Het onrecht van mijn oma’s ziekte,
waar ik zo kwaad en woedend om ben!
En het onbegrip dan van mensen om je heen,
sommige die ik niet eens echt goed ken.
Die niet begrijpen wat zij voor mij betekend,
die niet begrijpen dat zij mijn 2e moeder is.
Die niet begrijpen wat voor een pijn dit doet,
en hoeveel ik nu al sommige momenten met haar mis.
En dan nog Abby’s gezondheidsproblemen,
mijn meisje opeens doodziek.
Nooit meer zal ze de oude worden,
zowel metaal als fysiek.
Plus als klap op de vuurpijl,
mijn hele toekomst kapot.
Alle plannen aan duigen,
en een zeer onzeker toekomstlot.
De gezondheid van alle hier geboren pupjes in gevaar,
en geen nestjes meer om te plannen.
Geen nakomelingen van Eevee,
al dat alles verdwenen dat is wel even flink wennen.
Een leeg leven opeens,
leger dan het al was.
Men vraagt me vaak,
wat doe je sinds je vrijstelling hebt van de leerplicht en dus niet meer dagelijks hoeft te zitten in zo een schoolklas?
Vroeger zei ik dan altijd,
mijn dieren zijn mijn leven.
Alles draait om hen,
en er is niks wat ik hen niet zou willen geven.
Nog steeds is dat hetzelfde,
dat zal immers altijd zo blijven.
Mijn leven zal altijd om hen blijven draaien,
ik zal altijd van hen blijven houden en over hun kunsten overdrijven.
Maar alles er omheen,
de fokplannen, sporten en shows lopen.
Dat zit er allemaal voorlopig niet in,
en wanneer wel is op dit moment een kwestie van blijven hopen.
We ondernemen wel wat dingen,
gaan af en toe naar shows en wedstrijden van pupjes hier geboren.
Is natuurlijk ook geweldig om te doen,
blijft leuk om wat van die kleintjes te horen.
Maar ver vooruit plannen,
nee dat kan voorlopig niet.
We weten immers nooit wanneer mijn oma weer eens onze hulp nodig heeft,
of wanneer Abby’s gezondheidstoestand er weer eens slecht uitziet.
Maar dan heb je toch nog altijd van die mensen die vinden dat het allemaal wel meevalt,
of die vinden dat je alles anders moet doen.
Die vinden dat je niet zo moet zeiken,
of die het alleen maar hebben over hoe zij het deden toen.
Die mensen die niet meeleven,
maar die je willen neerhalen.
Of die hun eigen hachje willen redden,
die mensen die mij terug doen denken uit al die pestverhalen.
Want ik ben vroeger flink gepest,
ben zelfs weggepest van school.
En nu nog steeds soms ben ik het middelpunt van dat soort streken,
ben ik een soort pestgoal.
Waarom is er zoveel onbegrip,
waarom is er zoveel haat en kritiek in het leven?!
Waarom kunnen mensen er niet gewoon voor je zijn in moeilijke tijden,
en simpelweg om je geven?
En waarom zijn mensen zo egoïstisch,
gaat het altijd om hun eigen hachje veilig stellen?!
Zijn er zoveel leugens en bedrog,
en kan niemand de waarheid vertellen?
Het is zo moeilijk,
mijn mond te houden over zaken waar ik eigenlijk over zou willen spreken.
En het is ook zo moeilijk,
om te leven met al die rug messteken.
Er wordt ook veel tegen me gezegd,
vergeet niet goed voor jezelf te zorgen.
Maar dat is erg moeilijk,
als je bang bent voor iedere morgen.
Als je telkens bang bent voor nog meer slecht nieuws,
gezondheidsproblemen, gezeik of rotopmerkingen.
En je daarnaast ook nog je eigen gezondheidsproblemen hebt met de ene dag veel pijn,
en de andere dag weer andere bijwerkingen.
Het liefst zou ik onder een steen willen kruipen,
en daar voorlopig blijven schuilen.
Of nog veel liever,
zou ik met iemand anders zijn geluk/ongeluk willen ruilen!
Maar ik weet ik moet mijn hoofd hoog houden,
anders val ik wel binnenkort in dat diepe zwarte gat.
Dus ik moet doorzetten en sprankjes hoop blijven houden,
ook al ben ik al het gezeik en gedoe soms zo zat.
En dus probeer ik iedere dag op te staan,
telkens weer open doen die oogleden.
Vooruit kijken naar de toekomst,
en niet te veel blijven hangen in het verleden.
Mijn leven staat dan wel op het moment helemaal stil,
maar dat betekend niet dat ik niet mag dromen over een toekomst.
Mag nadenken over dingen die ik nog zou willen,
ook al is het nog zoiets stoms.
Dat heb ik geleerd tijdens mijn vorige depressie,
dat dat is wat me op de been zal houden.
Blijven dromen over een betere toekomst,
en die plannen vasthouden.
Onrealistisch misschien,
maar ik moet dit doen om te kunnen overleven.
Om voor diegene om mij heen te kunnen blijven zorgen,
en nog ietwat om mijn eigen gezondheid te blijven geven.
Dus ondanks al het commentaar,
leugens, kritieken en klappen.
Probeer ik door te zetten,
zonder om me heen te gaan trappen.
Ik hou wijselijk mijn mond dicht,
en laat alles over mij heen komen.
En ondertussen hoop ik dat er ook nog eens gerechtigheid komt,
blijf ik daar van dromen.
Een nummer uit Glee,
is een mooi stukje tekst wat daar over gaat.
Wat er voor zorgt dat ik sterk blijf en me in kan houden,
in de hoop dat dit alles snel voorbij gaat...
"Just go ahead and hate on me and run your mouth,
so everyone can hear.
Hit me with the worst you got and knock me down,
baby, I don’t care."
Loser like me,
zo voel ik me ook echt.
Maar ik weet ook het woord loser,
dat betekend lang niet altijd iets slechts.
Vind me maar een loser,
denk maar over mij wat je denken wil.
Ik weet de waarheid,
en ik hou me verder liever stil.
De mensen dicht om mij heen,
die weten ook de echte waarheid.
En zolang zij dat maar weten,
heb ik aan de rest schijt.
Mijn leven staat nu stil ja,
is een levende hel.
Maar ik weet ooit zal dat wel weer gaan veranderen,
en ik hoop heel erg snel.
Nu zit ik in die put bij het randje van die afgrond,
en nou ja dat moet dan blijkbaar nu...
En er zal vast nog wel meer pijn en verdriet mijn kant op komen,
er passeert vast nog wel van alles de revue.
Ik heb niet de illusie dat het snel allemaal beter zal worden,
dat mijn leven gauw beter zal zijn.
Het zal de komende tijd nog wel gevuld blijven,
met verdriet, woede en pijn.
Maar ooit zal dit alles voorbij zijn,
en dan zal ik die mensen die mij nu zo behandelen en behandeld hebben eens laten zien hoe ik dan in het leven sta...
Niet door terug te vechten,
maar gewoon omdat ik mijn dromen na ga!
Dus nu gun ik hen hun lolletje,
blijkbaar voelen zij zich stukken beter met al hun leugens en/of commentaar.
Jullie doen maar,
want wie zijn vingers brandt krijgt een blaar.
Dus jullie doen maar,
want ooit zal het recht zegevieren!
En als dat moment daar is dan zal ik daar van genieten,
samen met mijn schatten van dieren...
Er is een dun lijntje tussen medeleven en medelijden,
hetzelfde geldt voor (goedbedoelde) kritiek en iemand moedwillig de grond in boren.
Maar ooit zal ik sterk genoeg zijn,
zodat mensen niet meer in mijn pestgoal kunnen scoren.
Dus voel je gerust aangesproken,
dat is juist ik ben weer van me aan het afschrijven.
Dat is namelijk het enige wat ik op het moment kan doen,
om op de been te blijven.
Om te kunnen blijven omgaan met al het pijn en verdriet,
veroorzaakt door rotziekes en mensen.
Van mij afschrijven is mijn uitlaadklep,
en positief blijven en alleen maar op het beste blijven hopen en wensen.
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Slecht nieuws
Slecht nieuws,
het blijft maar komen.
Slecht nieuws,
achtervolgt mij in al mijn dromen.
Ik heb hier al veel gedichten over geschreven,
de laatste tijd helemaal.
Maar het blijft maar door gaan,
en ook nog eens op flink grote schaal.
Eerst mijn oma,
wat nog heftiger bleek als in eerste instantie werd gedacht.
Toen Abby,
wiens ernstige gezondheidsprobleem heel wat teweeg bracht.
Daarna volgde Ashley,
met haar ging het opeens ook niet goed.
Alles kwam tegelijk,
en je weet dan echt niet meer wat je doen moet.
En dan nu deze week,
alsof we nog niet genoeg over ons heen hebben gekregen.
Blijkt er nog meer slecht nieuws op ons neer te dalen,
alsof we al maanden lang staan te verzuipen in de stortregen.
Mijn oma,
haar chemokuren zijn nu al enkele weken lang aan de gang.
En ondanks dat ze ondertussen doodziek is,
vecht ze door met een enorme overlevingsdrang.
Haar overlevingskansen zijn niet goed,
zeer klein beter gezegd.
Maar dat maakt haar niks uit,
zij is iemand die tot het einde door vecht.
Ze is inmiddels kaal,
en eten kan ze een groot deel van de weken tussen de chemo’s in ook niet goed.
Maar het maakt haar allemaal niks uit,
ze gaat door met een ongelofelijk moed!
Maar ja hoor,
ook dit is haar niet gegund.
Hoe zeer ze ook vecht en doorzet,
we zijn weer beland op zo een nieuw dieptepunt.
Er blijken 2 hartkleppen te lekken,
en eentje hiervan is levensbedreigend.
Het is ernstig en we weten dus nu niet meer hoe verder,
de spanning is dus weer stijgend.
Gaat de volgende chemo nog wel door,
en hoe zit het met haar overlevingskansen met dit er ook nog bij?
Hoe lang gaat dit nog door,
wanneer staat het geluk eens aan onze zij?!
Al dat soort vragen gaan door je hoofd,
als je weer dit soort slecht nieuws te verwerken krijgt.
Wat moet je doen,
als je hele leven de verkeerde kant op neigt?
Al je dromen zijn verdwenen,
je hele toekomst valt in duigen.
Wat moet je in zo een geval nou tegen jezelf zeggen,
om je van het goede in het leven te overtuigen?
Ik had zo veel plannen voor de rest van dit jaar,
en de jaren die hierop zouden volgen.
En nu zie ik alleen maar pijn en verdriet in mijn toekomst,
is al die vreugde door ziekte en rampspoed verzwolgen.
“What can you do when your good isn't good enough,
when all that you touch tumbles down?
Cause my best intentions keep making a mess of things,
I just wanna fix it somehow!”
Dat is een stukje songtekst,
dat op dit moment zeer bij mijn leven past.
Wat goed omschrijft,
hoe ik mij van binnen voel in mijn borstkast.
Ik heb goede en slechte dagen,
kan me voor de buitenwereld goed groot houden.
Heb er ook geen behoefte aan om met mensen hier over te praten,
er is toch niks wat zij voor mij kunnen doen zouden.
Kan dus ook best wel vrolijk zijn,
en echt plezier hebben in dingen.
Heb alleen wel een wat korter lontje merk ik,
dus ik vermijd daarom bewust bepaalde sociale kringen.
Maar ik probeer wel nog wat leuke dingen te doen soms,
er tussen uit te gaan wanneer kan.
Dat kunnen gebeurt wel steeds minder de laatste tijd,
maar ik probeer af en toe nog iets te doen volgens plan.
Ik kan zeer slecht tegen al het onbegrip op het moment,
die door deze situatie ontstaat.
Ik ben toch heel wat onbegrip gewend in mijn leven,
maar het is op het moment iets waar mijn hoofd minder goed mee omgaat.
Mensen snappen gewoon niet,
dat het hier mijn moeder is die misschien wel dood aan het gaan is.
Ik heb immers nooit een vader gehad,
maar door mijn leven is dat niet iets wat ooit voelde als een gemis.
Mijn moeder en oma stonden gewoon vanaf mijn geboorte al voor mij klaar,
en dat is nu nog steeds zo.
Maar veel mensen snappen gewoon niet wat voor een relatie daardoor ontstaat,
van wat voor niveau.
Ik zie gewoon mijn 2e moeder doodziek zijn,
en ik kan niks voor haar doen.
En daarnaast heb ik ook nog de zorgen over Ashley en Abby,
ons leven zal gewoon nooit meer worden zoals ‘toen’.
Maar men denkt vaak,
het is je oma en ze is al oud.
Natuurlijk is het vreselijk,
maar het is iets wat je niet dag en nacht bezighoud.
Maar bij mij is het niet mijn oma,
bij mij is het de persoon die vaak zelfs als mijn moeder werd gezien.
Een persoon die in vele opzichten fitter was als ik,
en van wie niemand haar echte leeftijd zou schatten na haar te hebben gezien.
Het is dus niet een oude vrouw,
waarvan het einde al in zicht was.
Het is iemand met meer levenslust dan wie ik ook ken,
nog goed fit,
en in sommige opzichten een echte wildebras.
Maar nu herken ik haar al soms niet meer terug,
zo ziek is ze af en toe.
Niet meer in staat om te praten en/of eten,
slap, niet in staat om te lopen en doodmoe.
Hoe gaat het nu eigenlijk met je,
is een vraag die ik de laatste tijd vaak hoor.
Maar wat moet ik daar op antwoorden vraag ik me dan vaak af,
beter dan hiervoor?
Goed of slecht,
verschrikkelijk of afgrijselijk?
Ik weet dat iedereen het alleen maar goed bedoeld,
dus dat laatste lijkt me ook niet zo wijselijk.
Maar ik vind het vandaag de dag moeilijk om te antwoorden op die vraag,
want hoe omschrijf ik mijn gevoel juist?
Ik wil niet te down klinken,
maar heel vrolijk zijn is ook iets wat tegen mijn gevoel in druist.
Ik ga dus maar meestal voor het omslachtige antwoord,
zodat ik niet precies hoef te zeggen hoe ik me voel.
Hopelijk begrijpen de mensen die de vraag dan hebben gesteld,
met zo een antwoord wel wat ik bedoel.
Het nestje volgend jaar met Abby en wellicht ook Eevee,
het is allemaal in rook opgegaan.
Maar ook de wandelingen met mijn oma en haar shopmiddagjes voor kleding voor mij,
zijn van de baan.
In ruim 3 maanden tijd,
is ons vertrouwde leven niet meer terug te herkennen.
En dat is iets waar ik maar moeilijk.
zeer moeilijk aan kan wennen.
Mijn arbeidsongeschiktheid is al tot daar aan toe,
en mijn gezondheidsproblemen zijn gewoon een feit.
Maar nu lijkt het wel alsof mijn hele leven wegglipt,
alsof langzaamaan alles in een diep zwart gat verdwijnt.
Ik merk dus ook dat het mentaal niet goed met me gaat,
hoewel ik zeker niet continu de hele dag door down en depri ben.
Het is alleen dat ik wel weet hoe een depressie voel,
dat ik de eerste symptomen ondertussen maar al te goed herken.
Ik heb daarom dus ook hulp gezocht bij de huisarts,
iets wat ik normaal gesproken eigenlijk niet snel doen zou.
Maar ik moet goed kunnen blijven zorgen voor mijn meiden en mijn oma,
dus ik moet iets doen nou.
Ik had niet verwacht dat ik dit ooit zou gaan zeggen,
maar wat zou ik toch graag mijn oude leven terug willen.
Een leven met hele andere problemen en zorgen,
zonder al dit verdriet en de slaappillen.
Maar ik weet,
zo denken is niet realistisch.
Ik moet gewoon verder,
vol moed en lekker optimistisch.
Maar dat optimisme is soms ver te zoeken,
helemaal als je er soms alleen voor staat.
Als je soms het gevoel hebt,
dat je helemaal niet meer bestaat.
Want ik leef voor anderen,
al een aantal maanden lang iedere dag weer.
Ik probeer af en toe wel eens iets voor mezelf te doen,
maar dat gebeurt niet vaak meer.
Je hebt ook geen andere optie,
als zo veel van je geliefden ziek zijn.
Dan moet je voor hen zorgen,
hen helpen met hun verdriet en pijn.
Zoals ik al zei praten heb ik niet zo een behoefte aan,
maar schrijven lucht af en toe wel wat op.
Plus het gezellig kletsen met sommige vrienden wat ik soms nog wel eens doe,
hun steun is echt ook top.
Een berichtje op de dag van de chemokuur van mijn oma,
een mailtje na een dierenartsbezoekje met de honden.
Het zijn maar simpele kleine dingen,
maar het laat wel zien dat zij voor mij klaarstonden.
Die steun is geweldig,
van mensen die begrijpen wat voor iemand je bent.
Soms mensen waarmee ik niet eens altijd zo veel contact mee had,
maar wel mensen die je het gevoel geven alsof je hen toch ondanks dat goed kent.
Mensen die begrijpen dat ik niet zo van het praten ben,
dat ik een andere manier heb van mezelf uiten.
Mensen die dan niet meteen met goedbedoelde adviezen komen,
maar mij gewoon in hun hart sluiten.
Dat is wat me op de been houdt,
en mijn beestenbende als ik in hun ogen kijk.
Dan weet ik weer waarvoor ik moet vechten,
hun liefde is zielsbelangrijk.
Ik val in herhaling,
ik weet het mijn fout.
Maar ik heb ook het idee alsof ik niet vooruit ga in mijn leven,
alsof ik vast zit in een diep en donker woud,
Alle plannen staan on hold,
een mooie toekomst is er voorlopig even niet meer voor ogen.
Ik probeer soms wel wat vooruit te denken,
maar ik moet oppassen dat ik dan niet word meegezogen.
Ik heb natuurlijk nog wel dromen,
en doelen die ik graag wil behalen.
Maar op dit moment zijn het niet meer dan gedachtes,
en mooie verhalen.
Het zijn wel doelen en plannen die er voor zorgen dat ik besef dat het leven nog zin heeft,
dus het zijn wel dingen die ik op de achtergrond een beetje door probeer te zetten.
Maar mijn voornaamste energie zit op het moment in het,
voor andere zorgen en op hen letten.
Ik heb geen doel met het schrijven van dit gedicht,
ik probeer alleen het verdriet en het drukkende gevoel van binnen iets dragelijker te maken.
Ik probeer mijn hoofd weer een beetje leeg te maken,
wat orde te stellen op zaken.
Duidelijk te maken hoe ik me voel,
en mensen die willen weten hoe het met mijn oma gaat meteen een update te geven.
En hierna dan weer proberen door te gaan,
verder met dit op dit moment niet bepaald lekkere leven.
En alleen maar hopen op een betere toekomst,
met minder slecht nieuws in het verschiet.
Met vreugde en gezelligheid,
en dagen dat ik eindelijk weer eens van het leven geniet...
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Doelen
Wat doe je,
als al je dromen steeds kapot worden gemaakt?
Wat doe je,
als je al je doelen steeds weer kwijtraakt?
Ik had heel wat dromen als kind,
eerst fantasievolle maar daarna heel wat realistische.
Ben ook al vroeg ver gegaan in het plannen hiervoor,
en werd steeds optimistischer.
Had al 15 jarige al een gesprek bij een HBO-opleiding,
om mijn opties te bespreken.
Ben daarna naar mijn doel gaan toewerken,
heb met opgeheven hoofd vooruit gekeken.
Maar uiteindelijk mocht het niet zo zijn,
deze droom is door mijn gezondheidsproblemen weggevaagd.
Waaraan heb ik dat verdient,
is dan iets wat je je op zo een moment telkens weer afvraagt?
Ik heb heel wat diepe dalen gekend,
zag op een gegeven moment geen licht meer aan het eind van de tunnel.
Om van die zelfmoordneigingen af te komen,
kostte heel wat geklungel.
Maar ik ben er uit gekomen,
en kreeg weer een positieve instelling in het leven.
Bedacht nieuwe doelen,
en accepteerde dat ik de oude moest opgeven.
Dit was vreselijk moeilijk,
heeft ook heel wat jaren gekost.
Het is heel moeilijk te accepteren dat dingen die je graag wil niet mogelijk zijn,
maar het is tegelijkertijd ook iets wat je als je het eenmaal inziet wel verlost.
Verlost van alle stress,
en er voor zorgt dat je weer vooruit kunt kijken.
Een nieuwe start in het leven,
zonder gedoe en zeiken.
Maar wat doe je,
als dat doel ook weer verdwijnt?
En je langzaamaan,
weer wegkwijnt.
Wat mij door het leven helpt,
zijn de doelen die ik heb.
Op korte en lange termijn,
de vooruitgang die ik schep.
Mijn doelen zijn heel uiteenlopend,
en ik heb er vaak een hoop.
Ze zijn zo realistisch mogelijk,
met een goede kans op een positieve afloop.
Maar als zoveel dingen je in het leven tegenzitten,
en je zo veel pech tegenkomt.
Als je net wanneer het weer goed gaat kapot wordt gemaakt,
en al het slechte zich weer opsomt.
Wat doe je dan,
hoe ga je dan door?
Ja gewoon doen en doorzetten,
nou aan dat soort advies geef ik geen gehoor!
Mensen denken vaak erg gemakkelijk over dingen,
of kunnen zich helemaal niet inleven in een ander.
Vinden dat je ondanks alles door moet zetten,
en doe je dat niet dan ben je een eigenwijze tegenstander.
Nou mensen zo werk het leven niet,
dat is iets wat ik met de jaren wel heb geleerd!
Je kunt nog zo positief blijven,
maar op een gegeven moment houdt het op als het leven zich telkens tegen je keert...
En nu ben ik weer op dat punt,
zonder doelen en op het randje van dat diepe zwarte gat.
Ik ben er gelukkig nog niet in gevallen,
maar het scheelt niet veel hoor want ik ben alles op het moment zo zat.
Alle pijn,
en al het verdriet...
Alle pech,
en hoe mijn toekomst er nu uitziet.
Maar daar zijn dan weer mijn dieren,
mijn steun en toeverlaat.
Ik heb het al vaker gezegd,
zij zorgen er voor dat het negatieve niet doorslaat.
Zij zijn waar ik voor leef nu,
want ik ben weer op dat moment gekomen dat ik er zonder hen nu echt niet meer zou zijn.
Ik sta echt op dat randje van opgeven,
door alle fysieke en mentale pijn.
Maar ik weet zij hebben mij nodig,
en hun liefde en gezelschap doet me goed.
Hun likjes en knuffels,
geven mij weer wat kracht en moed.
Maar het feit blijft,
ik zit weer in dat diep duistere woud.
En dat is niet een plek waar je lang wil blijven,
waar iemand het lang volhoud.
Ik hoop dus gauw weer dat kleine beetje licht te zien,
zodat ik weer een toekomst zie.
Zodat ik weer nieuwe doelen kan maken,
en kan gaan werken aan die.
En tot die tijd,
is mijn doel alleen maar iedere dag door te komen.
Zonder al te veel pijn en verdriet,
en slechte dromen.
Zorgen voor diegene die mij nodig hebben,
en mezelf ook nog een beetje in de gaten houden tegelijkertijd.
En hopen dat ik ‘m uiteindelijk weer ga winnen,
deze bar en bar zware strijd...
Ik weet dat ik het kan,
heb het immers al eens eerder gedaan.
En ondertussen ben ik flink gegroeid,
en voel ik nog meer de liefde en steun van de dieren die achter mij staan.
Mijn dieren steunen mij nu,
maar uiteindelijk moet ik zelf een manier vinden om hieruit te ontsnappen.
Zij kunnen immers niet,
al het zware werk voor mij opknappen.
Op dit moment heb ik die kracht nog niet,
maar hopelijk heb ik die snel terug gevonden.
Hoe dan ook zal dit gebeuren met de hulp van de beestenbende,
en in het bijzonder de honden.
Alle Special Princess dieren,
jullie weten niet hoe dankbaar ik ben voor jullie allemaal!
Jullie zijn de liefdes van mijn leven,
dat is iets wat ik alsmaar weer herhaal!
Jullie waren al het hoofdonderwerp van mijn meeste doelen,
en ik ga er van uit dat dit bij mijn uiteindelijke nieuwe doelen weer het geval is.
Want als er een ding is dat ik zeker weet,
dan is het dat ik niet zonder jullie zou kunnen dat is een veels te groot gemis...
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik heb dit gedicht gisteren geschreven en bewust niet online gezet toen omdat ik het iets persoonlijks vond. Mijn oma vroeg echter vandaag of ik het juist wel online wou zetten dus bij deze, voor haar...
Betsie
Zoals je misschien wel weet,
dicht ik vaak om van mij af te schrijven.
Hier ben ik een tijd terug mee begonnen,
om er voor te zorgen dat niet alle gevoelens zouden binnen blijven.
In dit geval is het weer niet anders,
ik schrijf dit gedicht om geen gevoelens uit te sluiten.
Ik schrijf dit gedicht omdat ik iets te zeggen heb,
omdat ik iets wil uiten.
Ik weet dat je het vreselijk moeilijk hebt op het moment,
en dat is iets nieuws voor jou.
Jij bent immers een sterk iemand,
lijdt niet zo gauw.
Maar deze situatie raakt je erg,
en dat is natuurlijk begrijpelijk.
Want het nieuws wat jij te horen hebt gekregen,
is werkelijk afgrijselijk.
Ik zou willen dat ik iets kon doen,
iets kon zeggen zodat jij je beter zou voelen.
Maar niks helpt wat iemand ook zegt,
hoe goed ze het ook bedoelen...
Ik wil je alleen wel even laten weten,
hoe belangrijk jij voor mij bent.
Ik weet dat ik dat niet vaak zeg,
maar ik vind wel belangrijk dat ik dat nu doe op dit moment.
We hebben heel wat ups and downs gekend,
heel wat dingen samen doorgemaakt.
Maar toch ben jij altijd een van de belangrijkste personen in mijn leven geweest,
heeft het nooit die band kapot gemaakt.
Jij bent als een 2e moeder voor me,
hebt me samen met Monique opgevoed.
Bent er altijd voor me geweest,
en nog steeds is dat iets wat je doet.
Ik wil dat je weet,
dat je voor mij veel meer bent dan alleen de ‘hondenoppas’.
Jij bent een van de weinige mensen in mijn leven die echt om mij geeft,
en er in het verleden ook altijd voor mij was.
En ik hoop dat dit nog heel wat jaren zo zal blijven,
samen gaan we dit gevecht aan!
Hoe slecht het nieuws ook is,
we gaan er tegenaan!
Jij bent een van de sterkste vrouwen die ik ken,
ik weet dat jij een hele hoop aan kan...
Dus hoe slecht het nieuws ook is vanmiddag,
samen maken we wel een goed herstelplan.
Ik weet de toekomst ziet er op het moment niet al te rooskleurig uit,
en pech hebben we ook altijd.
Maar eens zal het tij toch wel eens keren,
dus je gaat het gewoon winnen deze strijd!
Wij zijn niet de types die openhartig over onze gevoelens praten,
en dat hoeft ook helemaal niet.
Ik wil alleen wel dat je in dit geval weet,
wat je misschien niet meteen aan de buitenkant zien.
Ik wil dat je weet hoe zeer ik je waardeer,
en dat ongeacht het nieuws wat je zometeen krijgt dit zeker niet het einde is.
Jij bent immers een sterke vrouw,
en die geeft niet zomaar op als ze hoort er is iets mis.
Dus hoe duister het er ook uitziet,
weet dat mijn moeder, de dieren en ik voor je klaar staan.
En samen,
gaan we dit gevecht aan!
Heel veel succes,
en sterkte wens ik je toe...
En als je hulp nodig heb zeg je het maar,
weet dat ik dat dan graag voor je doe...
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Een rotgevoel
Een rotgevoel,
het bekruipt je soms ineens.
Het is zo een vreemd gevoel van binnen,
iedereen heeft het volgens mij wel eens.
Soms komt het door iets wat iemand zegt,
soms weet je de reden eigenlijk niet.
Dan is het gewoon iets,
wat plotseling er in schiet.
Maar vervelend is het wel,
het kan je hele dag verpesten.
Maar hoe dan ook het gebeurt toch,
dus het maar accepteren is het beste.
Mij gebeurt het heel vaak,
ik denk door mijn onzekerheid.
Ik ben dan zo bang dat ik iets verkeerds gezegd of gedaan heb,
dat heb ik dan echt altijd!
En dan bekruipt dat gevoel mij langzaamaan,
en krijg ik hartkloppingen in m’n keel.
Ga ik trillen,
en zweet ik soms ook veel.
Ik kan me dan niet goed meer concentreren,
een gesprek voeren gaat dan erg moeizaam.
Ik let te veel dan op ieder woord wat ik zeg,
voel me heel eenzaam.
Niet iedereen begrijpt dit,
denkt dan ach die stelt zich aan.
Terwijl ik me dan alleen maar,
voor m’n kop kan slaan.
Want achteraf gezien valt het vaak reuze mee,
ben ik helemaal niet fout geweest.
Is het gewoon een vreemde gedachtegang,
een spinsel van de geest.
Maar zie daar maar eens van af te komen,
die onzekerheid continu de hele dag.
Die angst dat mensen je stom of dom vinden,
of dat niemand je mag.
Zo gemakkelijk is dat nog niet hoor,
ik ben nog steeds op zoek naar een oplossing.
Want als ik hier toch ooit van af kan komen,
goh zeg dat is pas echt een verademing...
Maar tot die tijd,
zal ik met dat rotgevoel wat me soms bekruipt moeten leren leven.
En gewoon moeten blijven onthouden,
het gevoel duurt maar even...
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Volwassenheid
Volwassen worden,
wanneer ben je dat nou echt?
Is het als je 18 bent,
is dat een leeftijd die echt zoveel zegt?
Of is het een gevoel,
dat op een bepaald moment ontstaat.
Is dat misschien,
hoe het gaat?
Dit was iets waar ik,
voordat ik 18 werd erg mee bezig was.
Het voelde net zoals voor het eerst gaan,
naar een middelbare schoolklas.
Veranderd je hele leven dan,
en is niks meer zoals daarvoor?
Nou ik kan jullie vertellen,
dat ene getalletje veranderd helemaal niks hoor!
Voel ik me nu volwassener,
nee eigenlijk niet.
En door mijn ziektes,
is het ook niet iets wat je lichamelijk aan mij ziet.
Als 10 jarige,
werd ik immers al voor 18 aangezien.
Dus tja wat dat betreft veranderd er ook niet veel,
ben immers na mijn 12e niet meer gegroeid sindsdien.
Ja je mag eindelijk in een auto rijden,
en je handtekening betekend veel meer.
En ja dat is het wel eigenlijk,
zo ongeveer.
Want in de werkelijkheid,
word je door ouderen nog steeds gezien als kind.
En maakt het bij sommige personen nog steeds weinig uit,
wat je ergens van vindt.
Dus 18 jaar worden,
wat heb je er eigenlijk aan.
Ja je kunt op jezelf gaan wonen,
gaan studeren of zoeken naar een baan.
Maar in werkelijkheid betekent de leeftijd zelf,
eigenlijk helemaal niets.
De hele buitenwereld maakt het alleen,
tot een vreemd iets.
Dus ben ik nu een volwassenen of een kind,
gevoelsmatig zou ik het echt niet weten.
Officieel gezien,
is mij het volwassenenlabel nu aangemeten.
Ach ja de tijd zal het leren,
en uiteindelijk zal ik wel wat steviger in mijn schoenen staan.
En dan kan ik misschien,
eindelijk als ‘echte’ volwassenen door het leven gaan!
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Familie
Familie je kunt niet met,
en niet zonder ze leven.
Het is altijd een balans vinden,
tussen nemen en geven.
Ik heb helaas nooit het echte familieleven gekend,
onze familiebanden zijn namelijk nogal verstoord.
De familie van mijn vaders kant ken ik uiteraard niet,
en de relatie met die van mijn moeders kan is ook niet bepaald zoals het hoort.
Ik heb ondertussen nog maar weinig familie over,
de meeste hebben we geen contact meer mee.
Er zijn wat dingen gezegd in het verleden,
en die vond vooral mijn moeder absoluut niet oké.
Zij is dan zo iemand van,
een zoiets gezegd voor mij heb je dan afgedaan.
En met de jaren,
ben ik hier volledig achter gaan staan.
Ik heb gemerkt,
familie geeft vooral pijn en verdriet.
Dus wat heeft het dan nog voor zin,
of je ze vaak of niet meer zo vaak ziet.
Onze familie oordeelt graag,
levert kritiek zodra dat maar kan.
Ook al weten ze niet eens waar ze het over hebben,
hebben ze daar geen idee van.
Maar begrijp me niet verkeerd,
we hebben niet problemen met de hele familie.
We hebben gewoon alleen geen zin,
in die constante ongevraagde negatieve opinie.
Er is dus nog wel familie hoor,
die wij met kerst en hun verjaardag een kaartje sturen.
En waar we ook wel eens bij op visite gaan,
alleen niet tot in de avonduren.
Ik heb maar 2 familieleden,
die op al mijn verjaardagen komen en op alle feestdagen er zijn.
Maar ach liever twee die je kunt vertrouwen,
ik hou het liever dan maar klein.
Mijn moeder en oma,
zijn er altijd voor me geweest.
Om hen geef ik dus ook,
het allermeest!
Maar er zijn ook wel zat problemen tussen ons hoor,
botsingen en ruzies onderling.
Er zijn ook echt momenten geweest,
dat het tussen ons allemaal niet meer ging.
Maar dat hoort er nu eenmaal bij,
geen enkele familie is perfect.
Het gaat er om hoe je het oplost,
hoe je omgaat met zo een moeilijk traject.
Het was wel moeilijk hoor,
soms gingen er jaren overheen.
Dan spraken we soms tijden niet meer met elkaar,
kwamen we maanden lang niet bijeen.
Maar het belangrijkste is,
dat we het uiteindelijk hebben uitgepraat.
En nu staan we weer,
voor elkaar paraat.
Want als je echt om elkaar geeft,
dan kun je de ander uiteindelijk wel dingen vergeven.
En weer samen verder,
gezellig samenleven.
Helaas heb ik met de jaren wel gemerkt,
de liefde in onze familie is niet zo sterk.
Dus om dingen dan nog goed op te lossen,
is een waanzinnig zwaar werk.
Werk waar ik eigenlijk,
om eerlijk te zijn niet aan wil beginnen.
Want het gevoel mist ook bij mij,
hier diep van binnen.
Laat hen maar oordelen,
laat hen maar roddelen achter onze rug om.
Het kan mij niet meer schelen,
ik vind mensen die dat doen alleen maar dom.
Ik ga gewoon verder,
samen met mijn familie van 14 (+2) in het noorden hier.
Want die is niet zo onmogelijk als de menselijke variant,
de familieband met een dier...
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Slachtofferrol
De slachtofferrol,
is een moeilijke situatie.
Je beland er soms in omdat je het wilt,
maar soms juist uit puur toeval tot grote frustratie.
Als mensen medelijden met je hebben,
kom je al gauw in de slachtofferrol terecht.
En het maakt dan ook niet meer uit wat je doet,
niemand luistert nog naar iets van wat jij zegt.
Mensen vellen een oordeel,
veelal permanent.
Het is een label,
dat je gewoon wordt toegekend.
De slachtofferrol,
daar zitten 2 kanten aan.
Begrip en onbegrip,
kunnen zij aan zij gaan...
Dingen in mijn leven zijn niet gegaan zoals gewenst,
maar een slachtoffer van mijn leven voel ik mij absoluut niet.
Nee daarvoor heb ik een te goed leven,
ook al kende ik veel verdriet.
Maar ik vraag wel begrip,
begrip voor mijn ziektes en gemoedstoestand.
Begrip voor hoe ik leef,
en voor de situatie waar ik in ben beland.
Maar mensen denken al gauw dat je zielig gevonden wilt worden,
als je om begrip vraagt.
Dat je zo iemand bent die alleen maar zelfmedelijden heeft met zichzelf,
en heel veel klaagt.
Maar in mijn ogen,
zijn slachtoffer zijn en begrip vragen 2 totaal verschillende dingen.
Maar helaas is dit maar moeilijk uit te leggen,
en tja je kunt niet mensen hiertoe dwingen...
Dus even voor de duidelijkheid,
ik wil absoluut niet zielig gevonden worden maar wel dat mensen weten dat ik het nu eenmaal soms moeilijk heb.
Ik ga niet dood of zo en kan gewoon nog een redelijk normaal leven lijden,
maar heb nu eenmaal wel een soort van handicap.
Dus als mensen hier gewoon wat rekening mee willen houden,
dan zou dat het leven voor mij veel dragelijker maken.
En dit zou ook voor veel minder onbegrip zorgen,
en dus een veel betere leefsituatie veroorzaken...
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Bellen vs e-mail
Ik ben zoals wel eens gezegd wordt een echte ‘computer-nerd’,
ben nu eenmaal geboren in het internettijdperk.
Voor mij is dus even een e-mail schrijven,
heel gemakkelijk werk.
Mijn moeder was toen ik klein was naast wiskunde en IATA docente,
ook informatica lerares.
Dus tja als kleuter,
kreeg ik uiteraard al computerles.
Ik weet het nog goed,
in die tijd hadden we floppy disks in plaats van dvd-roms.
En via die dingen speelde ik dan spelletjes,
en ook deed ik een typcursus soms.
Maar goed, wat ik eigenlijk probeer te zeggen is,
voor mij is de computer een onmisbaar item hier in huis.
Net zoals de printer, het toetsenbord,
en uiteraard de muis.
Een e-mail sturen doe ik 1, 2 ,3,
dat kost mij nauwelijks wat tijd.
Terwijl ik met bellen langer bezig ben,
en dan heb ik achteraf gezien ook nog zo vaak spijt.
Ja dit klinkt misschien vreemd,
want mensen kennen mij als nogal een kwebbelaar.
Maar in werkelijkheid,
pieker ik alleen maar.
Als ik mensen spreek denk ik achteraf vaak,
oei dat had ik niet moeten zeggen.
Of beter over na moeten denken,
of eerst over moeten overleggen.
Ik ben nogal een schrijven,
dat is altijd al zo geweest.
Maar iets wat mensen niet van mij weten,
is dat ik iemand ben die een telefoongesprek soms vreest.
Want wat als ik iets verkeerds zeg,
zullen mensen dan kwaad op mij zijn.
Ik weet het dat is gewoon mijn stomme onzekerheid die dan praat,
maar ik kan jullie wel vertellen dat is niet fijn.
Maar het ergste is,
wat als mensen iets tegen mij zeggen wat mij ongewild misschien pijn doet.
Dan weet ik echt niet,
hoe ik in zo een geval reageren moet.
Want ik ben nogal een emotioneel persoon,
en weet niet hoe ik met dat soort dingen om moet gaan.
En laat dus al gauw in dat soort situaties,
ongewild een traan.
Ook telefoongesprekken afsluiten vind ik een moeilijk iets,
want hoe weet je nou of het gesprek afgelopen is,
Ja dat is waarschijnlijk gewoon een deeltje communicatie,
dat is mis.
Het heeft waarschijnlijk ook wel iets met mijn verleden te maken,
want als kind durfde ik ook al nooit de telefoon op te nemen.
Ik was namelijk altijd bang dat mijn vader zou bellen,
en zou zorgen voor problemen.
En die angst is eigenlijk al die jaren dat wij in Amsterdam woonde,
stilletjes aan doorgegaan.
Want ook al zagen we hem soms jaren niet,
het gevaar was nooit gedaan...
E-mailen vind ik dus een gemakkelijkere optie,
maar ik vind het ook veel veiliger het sturen van een mail.
Zo kan ik eerst nog eens nalezen wat ik heb geschreven,
en ook goed nadenken over mijn antwoord terug eventueel.
Ik vind het nogal moeilijk om dit te vertellen,
want het is nogal een persoonlijk iets.
Dus mijn gevoelens hier zo open en bloot neerleggen,
is niet niets.
Maar juist in deze gedichten wil ik eerlijk zijn,
en dingen een beetje van mij afschrijven.
En ik wil ook tegenover mezelf,
eerlijk blijven.
Dus ik vind dit niet een gedicht,
wat ik niet kan publiceren.
Nee want ik schrijf juist deze dingen ook,
zodat anderen iets over mij kunnen leren.
Dus misschien vinden mensen mij nu heel gek,
en die dingen die ik schrijf erg stom.
Maar goed ik heb het in ieder geval weer even kunnen verwoorden,
en daar gaat het mij toch om...
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Liegen
Het is al vaker tegen mij gezegd,
ik ben gewoon de verkeerde mensen tegengekomen in mijn leven.
Mensen die liegen en bedriegen,
alleen maar nemen en niets geven.
Maar hoe komt dit dan,
is mijn mensenkennis dan echt zo slecht?!
Dat ik niemand vind die mij neemt zoals ik ben,
dat ik niemand vind die voor mij vecht...
Op de basisschool had ik wel vrienden maar ook geen beste,
hierdoor zijn al die contacten dus ook ondertussen verwaterd.
En wat betreft mijn familie,
nou daar ben ik ook tig keren door belazerd.
De enige mensen die ik nog heb zijn eigenlijk mijn moeder, oma, tante, een oud-collega en maatje,
nou die eerste zijn allen familie (zo zie ik die collega ook) en die laatste vriendschap is niet eens spontaan ontstaan.
Nee die begon,
als vrijwilligersbaan.
Maar dat is wel de enige echte vriendschap,
die er in mijn leven is.
Dus blijkbaar doe ik op het gebied van zelf vrienden vinden,
toch iets goed mis...
Maar mijn vertrouwen is gewoon ook nul,
zoveel mensen hebben mij voorgelogen.
Mensen waarvan ik dacht dat ze om mij gaven,
hebben mij bedrogen.
Maar het allerergste vind ik alle onbegrip,
mensen die niet geloven wie ik ben.
Mensen die op basis van een woord of blik,
en denken te weten wie ik ben.
Dit is al mijn hele leven zo,
het begon al toen ik diabetes kreeg.
Ik ging tal keren naar de dokter maar niemand geloofde mijn klachten,
het was zo erg dat ik het uiteindelijk maar verzweeg.
En toen kwam de middelbare school,
mijn klasgenoten geloofde niet dat ik echt ziek was.
En dus moest ik maar verbergen hoe ik mij voelde,
voor de hele klas.
En toen kwam die depressie,
en nog steeds werd ik niet serieus genomen.
Men dacht het valt wel mee,
en zal wel weer snel goed komen.
Pas toen ik zelfmoordneigingen kreeg,
werd duidelijk welke problemen ik echt had.
En kreeg ik goede hulp,
omdat ik er echt helemaal doorheen zat.
Ik vertrouwde echt niemand meer,
en had zoiets van wat doe ik nou fout?!
Waarom geloofd niemand mij,
zelfs niet de persoon die het meest van mij houdt?
Kom ik zo erg over,
heb ik zo een leugenachtige uitstraling?
Denkt werkelijk iedereen,
nou die neemt mij in de maling!
Gelukkig weet ik ondertussen,
ik moet niet zoveel geven om wat anderen over mij denken.
Dat soort types,
moet ik gewoon geen aandacht meer schenken.
Dan denken mensen maar dat ik niet de waarheid spreek,
dat ik hen bedrieg!
Dat wat ik zeg onzin is,
en ik over mijn ziektes en gezondheidsproblemen lieg.
Mensen die zo over mij denken,
die kan ik toch niet ompraten.
Met dat soort types,
moet ik mij gewoon niet meer inlaten.
Blijkbaar doe ik nog steeds iets verkeerd,
want vaak genoeg geloven mensen mij nog steeds niet.
Maar ach ja,
laten die maar oordelen op dat een wat je alleen met het blote oog ziet.
Ik ben nou eenmaal niet zo iemand,
die alleen maar klaagt over alle pijntjes die ik voel.
Ik hoef geen medelijden van anderen,
dat is niet mijn doel.
Dus ja in mijn WWW’s en blogs,
ben ik altijd erg positief.
Want wie heeft er nou wat aan als ik alleen maar klaag over al mijn problemen,
dat maakt mij toch ook alleen maar depressief.
Dus ik moet gewoon iets maken van mijn leven,
en dingen ondernemen als ik dat kan.
En nou ja dan ben ik daarna maar kapot en helemaal niet lekker,
ik geniet er tenminste wel van!
Dus als mensen dan vinden dat ik lieg want wel die dingen kan,
en mij gewoon aanstel.
Nou dan heb ik zoiets van prima als jij zo over mij wilt denken,
maar verdwijn dan maar uit mijn leven en graag een beetje snel!
Ik weet ondertussen wel wat voor types ik om mij heen wil hebben,
en dat zijn niet die type mensen.
Nee geef mij dan maar een groep vrienden die ik op een hand kan tellen,
maar mij wel het beste wensen!
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Slapeloze nachten
Slapeloze nachten,
het is een vervelend iets.
Je probeert van alles,
maar er helpt niets.
Piekeren over van alles,
de hele nacht lang.
En als je dan even in slaapt valt,
schrik je wakker doodsbang.
Nachtmerries en rotdingen,
spoken alleen maar door je hoofd.
Ook al probeer je aan leuke dingen te denken,
want dat heb je immers jezelf beloofd.
Maar niets helpt,
het blijft maar doorgaan.
Ook al ben je doodop,
en kun je nauwelijks nog op je benen staan.
Wat zou ik toch graag iets vinden,
iets vinden tegen dit gedoe.
Want ik ben soms echt kapot,
gewoon doodmoe.
Maar het gaat al jaren zo,
eerst over mijn vader, pesten en nu andere dingen.
Echt van alles,
ongelofelijk wat je in je hoofd allemaal kunt verzinnen.
Het enige wat ik geleerd heb met de jaren,
is dat ik me maar met andere dingen moet bezig houden op momenten als deze.
Dus bijvoorbeeld wat muziek luisteren,
of een boek lezen.
Of doen wat ik nu doe,
een gedicht schrijven.
Ach ja je moet toch wat,
als je merkt dat je waarschijnlijk nog wel even zult opblijven.
Tja het is ook een kwestie van mee leren leven,
ook al is het iets waar van ik baal.
Ik moet het toch ook maar zien,
als weer zo’n vervelende kwaal.
En het is ook wel zo,
je leert ermee leven op een gegeven moment.
Ach ja het klopt wat ze zeggen hè,
alles went...
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Pesten
Een allemansvriend werd ik altijd genoemd,
op de basisschool had ik met bijna iedereen wel een band.
Een beste vriend of vriendin had ik niet,
maar gelukkig ook geen vijand.
Maar toen kwam de middelbare school,
en alles veranderde snel.
Het werd mij al gauw duidelijk hoe het er daar aan toe ging,
pesten was een favoriet spel.
Ik was anders als de rest,
en dus daarom een goed doelwit.
En dus merkte ik al gauw,
dit wordt een zware rit.
Niet alleen mijn klasgenoten pestten mij,
nee ook de mentor deed uitgebreid mee.
En het stopte niet op school,
het ging ook door achter de PC.
Pesten doet een hoop met een mens,
een hele hoop mensen begrijpen dit niet.
Pesten is veel meer dan woorden,
veel meer dan dat je ziet.
Pesten heeft vooral heel veel invloed op de geestelijke toestand,
de mentale toestand van een mens.
Zeker als het lang doorgaat,
op een gegeven moment passeren ze dan gewoon een grens.
Die grens bereikte ik al na een paar maanden,
zo ergens in de herfst van dat jaar.
Ik wilde me er niks van aantrekken,
maar och kon ik dat maar...
Een zware depressie volgde al snel,
met ook zelfmoordneigingen erbij.
En om daar vanaf te komen,
nou dat was een flink karwei.
Eerst was ik verdrietig,
ingestort en zwak.
Maar toen volgde een ander gevoel,
het was alsof er iets in mij brak.
Het verdriet veranderde in kwaadheid,
en kwaadheid in woede.
Ik kwam erachter dat het niet aan mij lag,
nee ik was juist de goede.
Ik had namelijk niks terug gedaan,
heb het gewoon allemaal maar over mij heen laten komen.
En terwijl die pesters verder gingen met hun leven,
verdwenen al mijn dromen.
Het pesten heeft mij flink veranderd,
en niet alleen metaal.
Nee fysiek had het ook invloed op mij,
die stress verergerde iedere kwaal.
Maar het pesten heeft mij ook iets doen beseffen,
doen beseffen dat er iets moet gebeuren.
Want dit kan niet zo doorgaan,
dit moet niet zo blijven doorzeuren.
Mensen zeggen vaak “och het zijn nog maar kinderen”,
“ze weten niet wat ze een ander aandoen”.
Maar dat is het gewoon goedpraten,
besefte ik mij toen.
Want ook al zijn het nog maar kinderen,
pestkoppen zijn zeker niet dom.
Ze pesten om de macht of meeloperij,
en natuurlijk dat is stom.
Maar dat betekend niet dat ze niet hard aangepakt moeten worden,
nee juist het tegendeel vind ik.
Zo iemand moet weten wat die heeft aangericht,
zo’n slechterik.
Want het leven van de pestkop gaat gewoon door,
maar het slachtoffer is voor het leven getekend.
En veel mensen beseffen niet,
begrijpen niet goed wat dat betekend.
En daarom pleit ik dus voor een strengere aanpak,
scholen zouden dit nog beter moeten aanpakken.
Zij moeten pesten niet vergeten,
niet naar de achtergrond laten wegzakken.
Ik zie door mijn moeders werk wat het met mensen doet,
en heb het zelf ook van dichtbij natuurlijk meegemaakt.
Pesten is veel meer dan iets vervelend,
het is iets wat je diep heel diep van binnen voor altijd in je ziel raakt...
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Onzekerheid
Mijn leven kent z’n pieken en dalen,
vreugde en verdriet kwamen telkens weer voorbij.
Het begon al toen ik een baby was,
aan mijn moeders zij.
Mishandeling en stalking door mijn vader,
mijn hele jeugd lang.
Als kind is dat vreselijk om mee te maken,
ik was altijd doodsbang.
De gezondheidsproblemen begonnen ook al vroeg,
ik was zo’n 6 jaar oud.
Je probeert er natuurlijk dan zo goed mogelijk mee om te gaan,
ook al weet je niet precies wat het allemaal inhoudt.
Toen kwamen de pesterijen,
vlak na mijn vertrek uit groep acht.
Men begreep niet waarom ik anders was,
ik werd gewoon voorgetrokken werd gedacht.
Dit heeft mij erg geraakt,
en voor ik het wist was ik in een diepe depressie terecht gekomen.
Vlug daarna ging mijn gezondheid nog verder achteruit,
en weg waren al mijn dromen.
Het heeft lang geduurd voordat ik dit accepteerde,
lang geduurd voordat ik accepteerde wie ik ben.
Maar ik kan tegenwoordig gelukkig weer zeggen,
dat ik de persoon tegenover mij in de spiegel weer herken.
Mensen denken vaak dat ik erg sterk ben,
en natuurlijk het verleden heeft mij ook sterker gemaakt.
Maar het heeft er ook wel ingehakt,
het heeft me ook wel echt geraakt.
Ik doe erg mijn best om iets van mijn leven te maken,
mijn best om echt volwassen te zijn.
Maar diep van binnen schuilen een hoop gevoelens,
een hoop gevoelens van pijn.
Opmerkingen die ik hoor in het dagelijks leven,
deze kunnen mij soms erg raken.
Men bedoeld het dan absoluut niet zo,
maar kleine dingen kunnen een hoop in mij losmaken.
Mijn vertrouwen in mensen is met de jaren flink achteruit gegaan,
het heeft heel wat deuken opgelopen.
Vroeger was ik erg goed in anderen vertrouwen,
maar het tegenovergestelde gevoel is er langzaam ingeslopen.
Ik wil natuurlijk sterker worden,
en met beide benen in het leven staan.
Studeren, vriendschappen ontwikkelen en gewoon een ‘normaal’ leven,
met een leuke baan.
Maar ik moet accepteren,
mijn leven is niet zoals dat van andere mensen.
Natuurlijk heb ik nog steeds een toekomst,
maar dan wel met andere wensen.
Gelukkig heb ik de laatste jaren hier goed over kunnen nadenken,
en nieuwe doelen in het leven gevonden.
Ik heb weer dromen voor mijzelf,
voor mij maar ook voor mijn honden.
Want zoals iedereen weet,
mijn leven draait ondertussen grotendeels om mijn beestenboel.
Zij steunen mij door dik en dun,
en geven mij weer een goed gevoel.
Hoe mijn leven er verder uit zal zijn,
dat is voor mij nog een groot vraagstuk.
Maar ik weet wel,
na al deze jaren verdienen wij toch wel weer eens wat geluk.
Een ding wat ik wel zeker weet,
is de toekomst ga ik zekerder in.
En ook al is de onzekerheid nog lang niet weg,
dit is alvast een goed begin...
***Wichita van Rijkom***
----------------------------------------------------------------------------------------------------