Weblog

Ik houd al jaren een weblog bij. Eerst op mijn allereerste site, toen een tijdje op de vorige Special Princess site en nu ben ik ook van plan dit hier te blijven voortzetten. In mijn blog schrijf ik over van alles. Mijn dieren natuurlijk maar ook over hoe ik me voel, bezoekjes aan musicals, concerten, films, dierentuinen en nog veel meer. Benieuwd naar wat ik allemaal zoal meemaak? Houd dan deze pagina in de gaten!

Er zijn ondertussen meerdere pagina's met blogs. Kijk onder aan de pagina om verder te gaan naar de volgende weblog pagina!

Next to Normal (2 jan 2012)

Next to Normal oftewel ‘zo goed als normaal’, geen ‘feel good’ maar een ‘feel everything’ musical zoals de omschrijving luidt. En daar kan ik me na gisteravond alleen maar bij aansluiten...
Na de afgelopen maanden was ik echt toe aan even een moment van ontsnapping uit ons leven. Wicked had ik met veel verdriet al aan mij voorbij moeten laten gaan maar dat was niet de enige musical in de planning voor het komend theaterseizoen. Er stonden nog 2 reserveringen vast en de eerst volgende zou op 2 januari 2012 plaatsvinden. Tot op het laatste moment was het nog maar de vraag of we zouden kunnen gaan of niet gezien onze thuissituatie. Zou mijn gezondheidstoestand het inmiddels wel toestaan? Wie zou er op de honden moeten passen al die uren? Zouden we niet al tegen de tijd van de voorstelling moeten leven met het verlies van oma en hierdoor helemaal geen zin/puf hebben in zoiets? Zelfs maandagochtend was het nog niet zeker of we konden gaan want mijn oma’s toestand (zie voor meer informatie daarover de nieuwspagina) wordt met de dag slechter dus de hele dag hebben we moeten aankijken of het zou lukken of niet. Maar uiteindelijk besloten we dan toch te gaan (met hulp van mijn maatje Wianda die zo lief was om in de avond op de meiden te passen, nogmaals duizend maal dank daarvoor!) dus op weg gingen we.
Maandag 2 januari 2012 was de datum van de allereerste try-out van de musical, extra spannend dus voor iedereen en extra bijzonder om mee te maken. De try-out was in De Meerpaal Dronten wat de reisafstand ideaal maakte voor ons en met name voor mijn gezondheid. Ondanks dat was het toch wel een opgave voor mij om er te komen. Alleen al me klaarmaken (beetje redelijk uitzien) voor zo een ‘avondje uit’ is qua fysieke inspanning slopend voor mij op het moment maar ik was vastberaden om er even tussenuit te gaan.
We hadden prachtige plaatsen op rij 2 al was het in eerste instantie wel even letterlijk schuiven met de stoelen. Eenmaal op onze plekken aangekomen bleken onze stoelen namelijk niet verankerd te zitten met als gevolg dat je de hele rij gewoon van voor naar achter kon schuiven (en dus je eigen beenruimte kon bepalen). Beetje een eng idee als je zit en bij een nies je stoel al naar achter vliegt dus hier hebben we even melding van gemaakt bij De Meerpaal waarna die al snel het probleem verhielpen. Vervolgens was het nog even BN’ers spotten voor de voorstelling begon want dat is altijd ook weer een van de leuke dingen aan een (eerste) try-out, je zit vol met mensen uit het musicalvak in de zaak die ook allemaal erg benieuwd zijn naar de voorstelling. Zo was de vriend van Freek Bartels, Patrick Martens (oa bekend van Nickelodeon en Expeditie Robinson) aanwezig en zag ik volgens mij ook nog Anne Stalman (oa bekend van Op zoek naar Evita en We Will Rock You) langslopen. En natuurlijk was Paul Eenens (de regisseur die ook oa Petticoat heeft gemaakt) er ook bij met in de stoelen om hem heen oa Roel Vente (directeur Joop van de Ende theaterproducties) en Maurice Wijnen (oa bekend van Popstars en creative affairs medewerker bij Joop van de Ende theaterproducties). Kortom een leuk publiek tijdens deze eerste try-out (want dat zullen vast en zeker niet de enige BN’ers in de zaal zijn geweest).
Van tevoren had ik al veel over de musical gelezen maar bewust het plot nog niet zodat ik toch nog tijdens de voorstelling deels verrast kon worden door bepaalde stukken. Ik had wel al wat stukjes uit de voorstelling op Broadway gezien en was hier zeer van onder de indruk dus de verwachtingen waren hooggespannen. Ook de muziek uit de voorstelling draai ik al maandenlang grijs dus naar deze vertaling was ik ook zeer benieuwd. Achteraf gezien kan ik alleen maar zeggen dat ik blij verrast ben door de musical en deze voorstelling echt aan iedereen kan aanbevelen. Next to Normal is een musical die zich moeilijk laat omschrijven. Telkens wordt er maar weer gezegd ‘het is absoluut geen typische musical maar anders’ en dat is ook zeker waar. De muziek is niet wat je verwacht van een typische musical maar meer richting het (pop)rock genre. Het decor en de cast zijn zeer minimalistisch, oftewel nauwelijks kledingwissels en/of decorwissels en in totaal maar 6 castleden. En vooral het onderwerp van de musical is niet alledaags. De voorstelling gaat namelijk over een gezin waarvan moeders lijdt aan een bipolaire aandoening (oftewel ze is manisch depressief). Dit op het eerste oog normale gezin heeft dus een verre van normaal leven achter de schermen wat men uitgebreid te zien krijgt in de voorstelling. De depressie is veroorzaakt door een ernstig trauma uit het verleden wat het gezin nooit heeft kunnen verwerken en daar draait de musical eigenlijk ook in zijn geheel om. Het is een musical met een lach en een traan maar vooral een musical die ik zou willen omschrijven als zeer indrukwekkend en emotioneel. Het is absoluut geen musical waar je met een lachend gezicht het theater verlaat, maar het is ook zeker niet zo dat het alleen maar duisternis voelt bij het verlaten van de zaal. De hoofdrollen in de musical worden vertolkt door Simone Kleinsma en Freek Bartels. Hele grote namen die de voorstelling ook echt maken tot wat deze is. Maar ook de overige rollen (vertolkt door René van Kooten, Wim van den Driessche, Michelle van de Ven en Jonathan Demoor) waren zeer indrukwekkend en prachtig gespeeld. De cast is erg op elkaar aangewezen in dit stuk en de chemie was dus ook zichtbaar goed op het toneel.
Ik kom eigenlijk woorden tekort om deze musical te omschrijven. Hij is zo prachtig in elkaar gezet door zowel de cast als creatives en is zo indrukwekkend dat je moeilijk kunt uitleggen waar het precies over gaat. Maar poeh wat een musical om over na te denken zeg... De karakters en situaties zijn erg mooi en realistisch neergezet en je kunt je dan dus ook erg inleven met eigenlijk alle personen in het stuk. Voor ons persoonlijk zat er natuurlijk ook nog wel een dubbele lading aan vast gezien onze eigen situatie waar we nu middenin zitten die gevuld is met pijn, verdriet, verlies en depressie dus de musical kwam ook in een vreemd gezegd ‘mooi moment’ in ons leven voorbij. Zoals wij ons nu voelen zou een musical vol met grappen en lachen, gieren, brullen immers niks voor ons zijn. Juist dit diepgaande verhaal, eigenlijk net een soort film met hele leuke en grappige momenten maar ook veel zeer emotionele momenten past juist goed bij ons leven nu. Ik vond het dus echt prachtig om mee te maken en kan alleen maar vol lof over de hele musical praten. Veel tijd tijdens de voorstelling was er niet voor applaus want in sneltreinvaart gingen ze door met de volgende scene maar op het eind heeft het gehele publiek dit volgens mij meer dan goed gemaakt met een (voor mijn gevoel iig) eeuwendurende staande ovatie waarvan mijn armen en handen nu nog shaken. Maar wat hadden ze het verdient want eerlijk waar er zullen niet veel mensen zijn die een voorstelling als deze zo mooi kunnen neerzetten.
Kortom het was dus, tja leuk is misschien niet de juiste omschrijving dus laten we zeggen... Het was een mooi avondje uit waarin ik ook veel van mijn eigen emoties kwijt kon, al heb ik niet echt tijdens de voorstelling gehuild hoor (die tranen kwamen eigenlijk pas later, mede ook door alles wat er eerder op de dag was gebeurt, neemt niet weg dat tijdens de voorstelling zelf een groot deel van de zaal wel echt goed aan het snikken was bij bepaalde stukken). Maar fysiek... Kan niet anders zeggen dat het slopend was. Alles doet me vandaag pijn, mijn lever (welke al niet op z’n best was gisteren en af en toe flink wat steken gaf) is flink heen en weer aan het bonken overal en ik heb het gevoel alsof ik in geen weken heb geslapen. Ik ben gewoon helemaal kapot nu. En ik weet dit heb ik vaker gezegd in het verleden maar hoe ik me nu voel is niet te vergelijken met de keren dat ik uitgeput was voor de operatie en alle gebeurtenissen van 25 oktober, helaas... Was het maar zo! Maar ik vond het het wel zeker waard want al ruim 2 maanden lang zit ik hier thuis en doe ik nauwelijks wat omdat ik hier simpelweg gewoon niet toe in staat ben. Gisteravond was een avond vol afleiding waardoor ik de pijn lange tijd goed kon verbijten en bovenal is het weer even een ervaring om op te teren. Een ervaring buitenshuis waardoor ik me weer heel even ietwat normaal kon voelen en iets kon meemaken wat ik al sinds tijden niet meer gevoeld heb. Want zeg nu zelf een ritje naar de McDonalds of een rondje tuincentrum is nauwelijks een uitje te noemen natuurlijk. Dus was het te zwaar gisteravond? Misschien wel, waarschijnlijk wel als ik echt goed naar mijn lichaam luister vandaag. Maar ik had het voor geen goud willen missen want voorlopig is dit ook het enige uitje op de planning want het ziet er eerlijk gezegd niet naar uit dat er snel weer zo een ervaring zal komen. Mooi dus ook maar dat het zo een prachtige was gisteravond zodat ik er hopelijk een tijd lang op kan teren...

Terugkijken op 2011 (23 dec 2011)

Aan het eind van het jaar maken mijn moeder en ik altijd een lijstje. Een lijstje van hoogte en dieptepunten om het jaar een beetje te evalueren. Het zal denk ik niemand verbazen dat dit jaar ons lijstje voornamelijk dieptepunten bevat en maar weinig hoogtepunten. Dit jaar wil ik graag mijn lijstje met iedereen delen simpelweg omdat ik dit jaar al zo open ben geweest en al zo veel met jullie allemaal gedeeld heb. Dus bij deze...

Hoogtepunten:

Dieptepunten:

Tijdens het maken van de lijstjes zijn er gelukkig nog enkele ‘vergeten’ hoogtepunten naar boven gekomen die het verschil niet dramatisch groot maken maar echt positief terug kijken op dit jaar is helaas gewoon echt niet mogelijk. En komend jaar staan er ook nog heel wat dieptepunten op de planning dus voorlopig komt er nog geen einde aan deze neerwaartse spiraal vrees ik. Met een positieve gedachte naar de toekomst kijken is erg moeilijk als telkens maar weer al je doelen waar je naartoe werkt in duigen vallen, maar ja je moet toch verder hè dus doorvechten is de enige optie. Hoe we het doen weet ik niet maar we doen het, nog steeds.
Er is weinig nieuws te melden, alles heeft mijn moeder eigenlijk al in haar update van de week geschreven. De feestdagen zijn nog steeds onzeker maar we hopen deze samen te kunnen door brengen. En wat betreft volgend jaar... Tja op een beter jaar hopen dan deze zou eigenlijk niet zo moeilijk moeten zijn maar gezien alles wat ons nog te wachten staat durf ik daar eigenlijk ook niet eens op te hopen. Laten we het dus maar houden op wellicht een beter einde van het jaar, als alle ellende voorbij is. Plannen durf ik nog niet te maken voor 2012 maar een beetje dromen alvast kan wel, en wie weet komen dromen dan eindelijk ook eens voor ons uit...

Nogmaals iedereen bedankt voor alle steun dit jaar en de beste wensen voor 2012, fijne feestdagen toegewenst!

En de nachtmerrie duurt voort... (29 nov 2011)

Hier weer eens een update van mijzelf, Wichita.
Zie voor eerdere updates de nieuwspagina en de blog hieronder...

Vandaag is weer een dieptepunt in mijn herstel en dit van mijn oma, als je het al zo mag noemen. Soms vraag ik me echt af hoe een mens dit allemaal moet doorstaan, moet overleven? Al die onzin als ‘alles gebeurt om een reden’ of ‘je krijgt wat je toebehoord’ kan ik in deze tijden me zo kwaad om maken. Dus wij zijn zo slecht dat wij dit verdienen?! Zelfs een seriemoordenaar, verkrachter of pedofiel verdient dit niet en geloof me dit is heel wat voor mij dat ik dit nu zeg want ik gun die mensen het aller-slechtste van de wereld. Maar dit... Nee dit is gewoon niet meer te bevatten, nauwelijks meer mee te leven.
Nou laat ik maar bij mezelf beginnen. En laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, ja hoor mensen het is weer zover de artsen nemen me weer niet meer serieus! Na 7jr lang de strijd te zijn aangegaan met al die artsen die niet geloofde dat ik een baarmoederlijke ziekte had want dat was ‘veels te jong’ vastgesteld (gelukkig bestond er toen der tijd el nog een arts hier in Nederland die mij wel serieus nam, geloofde en mij de nodige behandeling heeft gegeven, die mij later bijna dodelijk is geworden maar goed dat nu even ter zijde) had ik nu vorige week eindelijk de bevestiging binnen. Het is echt zo, het zit echt niet goed van binnen en de pijn die ik voel is niet ‘normaal’ maar vreselijk en bijna niet mee te functioneren. Niet leuk om te horen natuurlijk maar dat het nu eindelijk weer even bevestigd werd was wel prettig. Maar natuurlijk, nu blijkt er weer sprake van leeftijdsdiscriminatie. Want na een gesprek gisteren en vandaag met de gynaecoloog blijkt nu dat ze me eigenlijk helemaal niet willen helpen. Nee ze willen me een spiraaltje geven, terwijl de chirurg mij dit nadrukkelijk heeft verboden vanwege de risico’s op weer een bloedende levertumor (die dit keer waarschijnlijk wel dodelijk zal zijn). Maar ja dat risico is zo klein, kan ik wel nemen dus volgens hen... Dat het risico altijd al nihil was op dit en ik toch een maand terug een hartstilstand heb gehad en lag te creperen van de pijn vergeten we maar even. En de reden waarom? Simpelweg omdat ze mij te jong vinden voor zo een ingrijpende ingreep als het verwijderen van een baarmoeder. Alsof ik dat voor mijn plezier doe! Jarenlang moet ik al dealen met het feit dat ik waarschijnlijk nooit moeder zal worden, niet via de natuurlijke weg maar zeer waarschijnlijk ook niet op een andere manier. Jarenlang al moet ik dat een plekje geven en accepteren dat mijn lichaam gewoon kapot is, en proberen te leven met de pijn en klachten die ik heb. Nu is er de mogelijkheid om een van deze klachten te verminderen, te laten verdwijnen zelfs en nu wordt hier moeilijk over gedaan vanwege mijn leeftijd. Ja tuurlijk zou een 20 jarige dit niet moeten beslissen, maar ik zou een hoop dingen wel niet op deze leeftijd moeten beslissen en/of meemaken maar het gebeurt wel! Hier is het laatste woord uiteraard nog niet over gezegd maar het kwam wel weer aan als een harde klap om weer terug in die molen van ongeloof, onbegrip en gebrek aan vertrouwen te zitten. Oh ja en er werd ook nog even tussen neus en lippen door gezegd dat deze beslissing, mede met nog wat andere dingen die ze voor me zouden regelen tot stand waren gekomen in overleg met de huisarts. Nu zal ik geen grof taalgebruik gaan gebruiken maar als ik dit zeg begrijpen jullie denk ik wel hoe ik over die man denk. Deze ‘arts’ (die meer vrij is en op zijn luie reet zit dan werkt) heeft nog nooit iets voor me gedaan en werkt sinds mijn ontslag uit het ziekenhuis al alle hulp die ik probeer te krijgen tegen. Klinkt misschien ongeloofwaardig maar geloof me (en ik weet dit is moeilijk voor sommige mensen blijkbaar) deze arts doet meer kwaad dan goed in ieder geval in onze situatie. Feit dat hij hier dus ook nog eens bij betrokken is doet mijn bloed helemaal koken. Vanmorgen hebben we al geprobeerd hem te bereiken nadat hij een weekje vrij was (zal weer eens niet) maar nee nu had die weer een werkbespreking waarom die niet zijn taken vervulden. Nou ja laat ik maar over dit onderwerp ophouden want hoe meer ik er over praat hoe kwader ik word. Laten we het er maar op houden dat dit alles wordt vervolgd en dat we al bezig zijn met het zoeken naar een nieuwe huisarts want dit kan echt zo niet langer...
En dan mijn oma nog. Want de oncoloog belde vandaag ook met de uitslagen van de onderzoeken. En waar we voor vreesden is weer werkelijkheid geworden. Naast de tumoren in haar hoofd heeft ze er nu ook nog een van 5cm bij in haar lever die voor pijn zorgt. Deze is binnen 4mnd uit het niets ontstaan en groeit dus waanzinnig snel. Daarnaast betekenen de klachten zoals de doofheid, vergeetachtigheid en terugkerende vermoeidheid dat de tumoren in haar hoofd zeer waarschijnlijk ook weer in formaat zijn toegenomen. Oftewel eindconclusie... Hard gezegd een jaar heeft ze zeker niet meer, enkele maanden misschien nog maar zodra ze geel gaat zien is het een kwestie van hooguit weken. Dit zal dus onze laatste kerst samen zijn (hopelijk, want hoe positief ik ook probeer te blijven dat is immers ook nog niet zeker natuurlijk) en deze periode van pijn en ellende voor mij zal waarschijnlijk het laatste deel van haar leven omvatten. We waren wel enigszins op dit nieuws voorbereid dus als een verassing komt het zeker niet maar in hoeverre kun je ooit 100% voorbereid zijn op dit soort nieuws. Dat het slecht gaat wisten we, dat ze uitbehandeld is wisten we maar dat het zo snel zou gaan is altijd weer een kwestie van geluk hebben en natuurlijk zitten wij in dit geval weer aan de ongelukkige kant. De behandeling door de oncoloog is bij deze ook eigenlijk afgerond, hij kan toch niks meer voor ons doen dus verwijst ons door naar haar huisarts voor verdere pijnbestrijding e.d. Binnenkort staat er ook nog een gesprek met de cardioloog gepland maar goed of niet het vooruitzicht zal hetzelfde blijven.
Zoals jullie wel kunnen zien ben ik inmiddels alweer een flinke tijd aan het doortypen, begin het inmiddels ook wel goed te merken hoor fysiek maar goed moet dit even van me afschrijven zoals jullie denk ik wel begrijpen. Zometeen (al zal ik dit bericht pas daarna online plaatsen omdat we natuurlijk eerst familie/vrienden willen inlichten) krijg ik visite maar het lijkt wel alsof hier een vloek op heerst. Vorige week de dood van Scott vlak voor de visite, nu dit... Echt genieten zit er niet in voor mij. Maar goed ik ga gewoon mijn best doen, mijn best doen om ondanks alles toch plezier te hebben vanmiddag omdat visite voor mij zeldzaam is.
Maar toch... Toch blijft in mijn achterhoofd spelen hoe ik dit nu vol moet houden. Dagelijks vreselijke pijn, al je spieren en fysieke kracht kwijt, geestelijk een wrak en niemand maar dan ook echt niemand die je wil/kan helpen. Iedere hulpinstantie (aka arts) wijst je de deur want je bent een ‘te moeilijk geval’, ‘te jong’, ‘te complex’ en ga zo maar door. Al bijna mijn hele leven lang hoor ik dit aan, maar nu in deze situatie wordt het me echt te veel. Hoe ga je door als je (bijna) al het vertrouwen in de mensheid, (bijna) al het vertrouwen in de medische wereld, (bijna) al het vertrouwen in jezelf kwijt bent. Dromen zijn kapot gemaakt, doelen verdwenen en dat allemaal in minder dan een jaar tijd. Vorig jaar rond deze tijd zag mijn toekomst er zo mooi uit, en zie mijn leven nu weer eens. Is dit dan het enige waarvoor ik geboren ben, verdoemenis? Alle goedbedoelde woorden, zo lief en aardig en troostend en steunend. Ik ben er echt dolblij mee! Maar het is moeilijk om door dit alles nog zo te kunnen blijven kijken naar de toekomst. Het is moeilijk om vertrouwen te hebben in het verdere leven als niks er op wijst dat dit vertrouwen reëel is. En ik weet ik moet door, ik moet doorvechten en ik zal ook doorvechten want ik kan simpelweg niks anders. Mijn moeder zei dat van de week wel mooi, dat mensen vaak zeggen ‘wat dapper dat je dat hebt doorstaan’ of ‘ik zou het niet kunnen’. Maar je zult wel moeten! Want wat is het alternatief?! Ik moet wel doorvechten, doorgaan en alles proberen zo positief mogelijk te blijven zien want anders kan ik net zo goed nu mijn graf al gaan graven. Dus dat doe ik ook. Ik vecht door en probeer met dat ietsepietsie beetje energie wat ik nog over heb door te vechten al weet ik niet eens waar dat laatste beetje kracht vandaan moet komen. Maar gelukkig het is er nog en zo lang het er nog is zal ik dus ook door blijven gaan. Mijn dieren (ondanks dat die dit jaar ook om de een of andere reden mij massaal verlaten) zijn waarvoor ik vecht en die blik in hun ogen is wat mij op de been houdt en ook zal houden. Want zij hebben mij nodig en ik hen. Hoe slecht de toekomst er ook uit ziet zij steunen mij door dik en dun, ik hoop alleen maar dat ik binnenkort ook weer hetzelfde voor hen terug kan doen...
Ik stop nu met dit verhaal, heb al 2 A4tjes vol geschreven en kan nu echt niet meer terwijl ik zo ook nog bezoek krijg (goh wie weet slaap ik eens wat uurtjes vannacht, of is dat weer iets te positief denken?). Had dit weer even nodig dus mensen, bij deze. Weet niet of het veel heeft opgelost maar heb iig weer wat frustratie en verdriet er uit kunnen gooien. En wees gerust ik vecht wel door hoor, in mijn eentje met mijn beestenbende mijn moeder en oma want wij met zijn allen zijn toch die het moeten doen. Op hulp van buitenaf hoeven we verder niet te rekenen. Maar gelukkig zijn we dat gewend, dus dat komt wel goed. Goh das een bijzondere zinsopbouw in deze situatie, ‘komt wel goed’... Nou ja bij gebrek aan iets anders dan maar he.

P.S. Visite is net weg en wonder boven wonder heb ik toch wel even mijn gedachtes kunnen verzetten en kunnen genieten van alle puppystreken die hier gaande waren. Had wel erg veel pijn (pijnstillers werken momenteel totaal niet, waarschijnlijk door de stress) dus dat was wat minder, goede zithouding zat er dus niet bij (zal nog een leuke avond worden, NOT!) maar goed heb het graag over voor wat gezelligheid. Abby is heerlijk geknuffeld en Eevee heeft echt genoten van haar speeluurtje met sheltiepupje Sarah (van nu ruim 3mnd oud) en sheltievriendje Luca en wij zeker ook. Dus hartstikke bedankt Anjana en familie dat jullie mij even gezelschap wilde houden en voor wat afleiding wilde zorgen, is goed gelukt dus daar ben ik jullie erg dankbaar voor! Nu alleen helaas weer terug naar de realiteit, oftewel aan de telefoon hangen met iedereen om het nieuws te vertellen en artsen spreken over hoe nu verder...

Ziekenhuis en 'the hell after'... (9 nov 2011)

Het is vandaag precies 2wkn en een dag geleden dat dit alles begon, dat ik in deze hel te leven kwam. Eigenlijk ben ik nog te zwak om achter de pc te zitten. Alles draait nu en ik begin langzaamaan steeds meer te trillen. Maar zoals iedereen ook weet ben ik iemand die graag van me afschrijft, mijn verhaal doet. En dat heb ik nu ook echt nodig, ik moet zeggen wat ik te zeggen heb dus ik probeer het gewoon en zie dan wel hoe ver ik kom. Wie weet dat ik pas over enkele dagen klaar ben, misschien lukt het me vandaag al. Maar ik zit er iig klaar voor met een kussen onder m’n kont en op mijn buik... Laat ik maar gewoon bij het begin beginnen.
Dinsdag 25 oktober... Een dag die al 4jr lang een erg moeilijke dag voor mij. Deze dag is namelijk de geboortedag van mijn lieve Belle, die ons helaas veels te vroeg heeft moeten verlaten op 2 ½ jarige leeftijd. Op haar geboortedag (en sterfdag) proberen we altijd iets ter ere van deze bijzondere meid te doen dus 2wkn terug was niet anders. We zijn op pad gegaan, samen met de meiden voor een mooie ‘memoriam-wandeling’, althans dat had het moeten worden. Onderweg heb ik het even erg moeilijk gehad maar uiteindelijk kwamen we dan in de middag aan bij zandverstuiving De Heare voor een wandelmomentje met de meiden. Ik had al de hele rit lang een knagende pijn, heftig maar vol te houden en ik weet ‘m aan alle emoties die op dat moment in mij om gingen. We kwamen op de locatie en begonnen lekker te dollen en spelen met de meiden. Ashley had het al gauw te koud maar Abby en Eevee gingen weer even helemaal los. Met mij ging het echter met de minuut minder en na een tijdje lang de pijn te hebben gedragen kwam alles er uit. Een vloedgolf aan pijn zorgde er voor dat ik bijna niet meer op mijn benen kon staan en letterlijk alles er uit gooide, het ging niet meer. Mijn moeder wist al gauw dat dit niet goed was, ik kots immers niet makkelijk dus nadat zij mij op een bankje had gekregen heeft ze snel de meiden in de auto gezet waarna ze mij is gaan ophalen. Ik zal jullie de rest van het verhaal besparen (want wat seconden, hooguit minuten waren leken op dat moment uren/dagen) maar eenmaal in de auto bleek het goed mis en hebben we de ambulance gebeld. Deze was gelukkig snel te horen al leek het nog een eeuwigheid voor die er uiteindelijk was.
De rit naar het ziekenhuis leek eeuwen te duren en door mijn vaten (die mijn hele leven lang al voor problemen zorgen) kon geen infuus met pijnstillers aangelegd worden omdat dit de ambulancemedewerkers simpelweg niet lukte dus de hele rit lang heb ik liggen kermen van de pijn. Alleen en dat was misschien nog wel het meest enge van allemaal. Want ik ben zelden zonder mijn moeder (mede ook door ons verleden) en nu moest ik die rit en eerste uren in het ziekenhuis alleen doorstaan, want uiteraard gingen mijn meiden voor en moesten die eerst veilig thuis komen voor zij zich om mij kon en mocht bekommeren.
De eerste uren in het ziekenhuis waren op z’n zachts gezegd verschrikkelijk te noemen. De verpleegkundige was naar en onaardig en gaf me het gevoel alsof ik me aanstelde en niet zo moest zeiken. Als ik vroeg om pijnstilling kreeg ik te horen dat ik dit de komende uren niet zou krijgen want dat ze eerst moesten weten wat er aan de hand was (en de dokter was druk dus die zou nog wel even op zich laten wachten) en toen ik na een vloedgolf van pijn weer alles er uit gooide over mijn bed en kleding heen kreeg ik letterlijk te horen dat ik maar moest opstaan en me moest omkleden of anders weg moest gaan want ik wilde blijkbaar toch geen hulp. Alleen al aan die uren terug denkende krijg ik hartkloppingen en volgens mij is het totaalbeeld wel duidelijk dus laten we het hier maar bij laten.
Na wat voor mij gevoel een dag was maar in werkelijkheid enkele uren zal zijn geweest (rit naar huis was immers nog z’n 45min en naar het ziekenhuis eveneens en mijn moeder heeft natuurlijk de honden thuis goed moeten achterlaten, mijn oma was inmiddels al onderweg om thuis bij ons de wacht te houden en voor de meiden te zorgen aangezien we geen flauw idee hadden hoe lang het zou duren in het ziekenhuis, dit was echter ook niet ideaal want zij zat op dat moment nog in Leeuwarden voor haar laatste bestralingen vanwege de uitzaaiingen in haar hersenen dus ze was erg zwak en al helemaal kapot toen ze het nieuws hoorde) kwam mijn moeder eindelijk aan in het ziekenhuis om me te steunen en na een tijdje volgde dan ook eindelijk de arts. En werden onderzoeken uitgevoerd en om me heen hoorde ik steeds de diagnose ‘longembolie’. De onderzoeken waren vreselijk en duurde ook maar voort terwijl ik mezelf voelde wegzakken maar voor mijn gevoel geloofde niemand mij. Dit was psychisch ook een erg zware klap voor me want dit had ik al vaker meegemaakt. Toen ik diabetes (type 1) kreeg en met het wegpesten van school bijvoorbeeld. Al die keren werd ik in eerste instantie niet geloofd, moest ik me ‘niet zo aanstellen’ en sterk zijn want het viel allemaal wel mee. Met als gevolgd... Een coma en een depressie die tot zelfmoordgedachtes leed. Maar ook dit keer liet ik me weer ompraten, het zou allemaal wel meevallen en ik stelde me gewoon aan, moest niet zo zeuren en voor ik het wist zou ik weer thuis zijn. Deze gedachte hield me op de been. Tot het helemaal mis ging...
Hoe ik precies op dat punt ben gekomen weet ik niet, maar opeens stond de kamer vol met artsen en verpleegkundigen. Ik had geen pols meer en reageerde nauwelijks. Was dit nu hoe het voelt om op het randje van de dood te staan?!Ik hoorde namelijk alles en probeerde te reageren, maar veel meer dan een fluisterzachte ‘hmm’ kwam er niet uit. Iedereen was in paniek, de pijn was bijna niet meer vol te houden en achteraf hoorde ik dat de peddels al klaar lagen maar uiteindelijk vonden ze mijn pols toch weer terug al was die wel erg zwak. Vanaf dat moment werd ik wel serieus genomen, werd ik wel geloofd maar weer moest het zo ver komen voor dit zou gebeuren. Maar goed geen slecht woord verder over het team daar want zonder hen zou ik hier niet meer zijn, ik ben hen dus ook voor eeuwig dankbaar voor hun werk en inzet,
Er werd duidelijk dat het hier niet om een longembolie ging maar om een bloeding in de lever, een tumor die goedaardig zou zijn. Er moest meteen gehandeld worden maar dit kon niet daar. Ik zou overgeplaatst worden naar het andere ziekenhuis in Zwolle waar al een team in de OK stand-by stond om mij die nacht nog te opereren. Ze wilde eerst de ingewikkelde maar meest veilige manier proberen, via mijn lies de bloeding stoppen. Maar voor het geval dat dit niet zou werken stond er ook al een team stand-by in Groningen om daar over te gaan tot een operatie als dit niet zou werken. Zou het mis gaan dan zouden ze me open moeten maken, met de hand de bloedingen moeten stoppen en mij zo (open en al dus) naar Groningen moeten rijden voor een erg zware maar vooral ook risicovolle en levensbedreigende operatie. Maar goed zo ver wilde ze het niet laten komen dus moesten we weer met de ambulance naar het volgende ziekenhuis. In de ambulance gingen meerdere artsen mee vanwege mijn kritieke toestand, ik moest continu in de gaten gehouden worden en eenmaal in het ziekenhuis werd ik meteen doorgereden naar de OK. Tijd om mijn moeder gedag te zeggen was er niet.
De operatie was zwaar, erg zwaar en ik wil nu niet overdrijven maar ik heb hier ook echt een trauma aan over gehouden. Terug denkend aan die momenten in de OK geven me hartkloppingen en een benauwd gevoel en roepen allerlei emoties bij me op dus hier probeer ik zo min mogelijk bij stil te staan. Ik heb uiteindelijk 3 uur in de OK gelegen, bij bewustzijn onder plaatselijke verdoving. De operatie vond plaats via een katheter in de slagader bij mijn lies en ik heb uiteindelijk al die uren lang met mijn arm boven mijn hoofd moeten liggen. Ik hoef iedereen dus denk ik niet uit te leggen hoeveel pijn ik nu nog steeds aan die schouder heb vanwege die houding die ik al die tijd doodstil heb moeten aanhouden. De operatie zou een uur duren maar door complicaties werd dit dus het drievoudige maar uiteindelijk kreeg ik dan de oké en mocht ik terug naar mijn moeder, die inmiddels (3 uur ’s nachts was het toen) in de wachtkamer zichzelf zat op te vreten van angst. Ik kreeg bij het verlaten van de OK wel nog een nadrukkelijk verzoek of beter gezegd opdracht. Ik moet absoluut niet van houding veranderen en/of op mijn zij gaan liggen. De buis zou immers nog 24u in mijn lies blijven zitten in mijn slagader en iedere onverwachte beweging kon het buisje doen breken wat tot een slagaderlijke bloeding zou lijden. Fijn... Precies wat je wilt horen als je kermend van de pijn een OK verlaat al doodsbang door alles wat er is gebeurt daarvoor.
Ik werd naar de IC gebracht waar ik eindelijk na zo’n 12 uur wat mocht drinken (terwijl mijn bloedsuiker iets van 20 was dus ik al uren lang verging van de dorst) en och wat was dat een verademing zeg... De dagen op de IC waren leeg, eenzaam en saai. Ik kon niks, slapen ging nauwelijks en ik verging van de pijn en hallucinaties  door de morfine en andere pijnstilling die ik kreeg. Ik had inmiddels een katheter omdat ik niet naar het toilet kon (en och wat doet dat een pijn zeg zoiets inbrengen en er later ook weer uithalen, afgrijselijk) en mijn dagen waren gevuld met pijn en verdriet.
Aan het eind van de week mocht ik eindelijk over naar de iets minder streng bewaakte afdeling, al was het nog niet te vergelijken met een normale afdeling hoor. Ook hier werd ik 24/7 in de gaten gehouden maar mocht ik wel steeds meer zelf doen en werd ik dus weer wat zelfstandiger. De pijn was echter nog nauwelijks te houden en het grootste deel van mijn dag bestond nog steeds uit liggen en mijn tijd uit zitten. Op zondag kwam de echte dip. Ik zag het echt niet meer zitten. De pijn werd me te veel, de eenzaamheid kon ik niet meer aan en de troosteloosheid op de afdeling had te veel invloed op me. Ik voelde mijn vechtlust verdwijnen, ik was gewoon helemaal op. Midden in de nacht heb ik dus in een apart kamertje mijn moeder opgebeld omdat ik het allemaal even niet meer zag zitten. Ik kon gewoon echt niet meer. Waarschijnlijk was dit de verpleging al eerder opgevallen want ik had ook in het ziekenhuis af en toe last van paniekaanvallen door alle stress en de hele situatie. Toen de volgende ochtend de verpleging langs kwam voor de ochtendronde hadden ze dus ook nieuws voor me. Aangezien ze in het ziekenhuis niet veel meer voor me konden doen dan thuis mocht ik naar huis, en wel nog diezelfde middag. Ik heb zitten huilen van blijdschap want eindelijk mocht ik weg uit dat hol, die rotsituatie. Of de situatie waarin ik nu terecht zou komen beter zou zijn wist ik niet maar ik kon in ieder geval weer naar huis terug naar mijn beestenbende die me toch altijd op zich al veel liefde, steun en moed geven.
Thuis kwam echter alweer snel de nieuwe klap. Want hoewel ik niet eens zozeer had verwacht dat het beter met me zou gaan thuis kreeg ik toen pas echt de realiteit onder ogen. Ik was ziek, doodziek en had op het randje van de dood gebalanceerd. En om hier bovenop te komen zou nog lang duren, heeeeeel lang duren. Bovendien had ik eigenlijk nog niet eens ontslagen mogen worden van de afdeling, onder ‘normale’ omstandigheden had ik er wellicht nog weken gelegen. Maar vanwege mijn geestelijke gezondheid, de paniekaanvallen e.d. en de zorg die mijn moeder mij thuis kan geven is uiteindelijk bij hoge uitzondering besloten mij naar huis te laten gaan. Iets waar ik dolblij mee ben natuurlijk maar wat het herstel ook wel extra zwaar maakt, want hoewel ik thuis ben kan ik er dus verre van genieten en is het hier ook gewoon eigenlijk simpelweg nog heel veel pijn lijden en mijn tijd uit zitten hopen op betere tijden in het vooruitzicht.
De afgelopen week zijn de fysio en huisarts hier regelmatig langs geweest om me na te kijken en met me te praten en allemaal zeggen ze hetzelfde. Eerlijk weliswaar maar ook een flinke klap in het gezicht... Wat ik heb meegemaakt wordt omschreven als “helse pijnen” en het herstel daarvan is zwaar en erg lang. Ik heb die dinsdagavond 5 zakken bloed gekregen en alsnog is mijn HB rond de 5 (deze zou rond de 7 á 8 moeten zijn), oftewel ik heb flinke bloedarmoede. In normaal tempo, met een normaal eetpatroon stijgt je HB gemiddeld 1 punt per maand dus dat zou betekenen dat ik er sowieso al 3 maanden over doe om wat dat betreft weer de oude te worden. Maar ik eet niet, nauwelijks. En van de dingen die ik wel binnen krijg gooi ik 9 vd 10 bijna alles binnen het uur daarna er weer uit. Ik ben slap, kapot en heb nog maar weinig vechtlust over. Ik ga door maar heb niet de illusie dat dus over een maand of 3 mijn bloedwaardes alweer oké zullen zijn. En dat is dan nog alleen dat. Want er speelt natuurlijk nog veel meer dan dat.
Zoals bijvoorbeeld de oorzaak van dit alles. De tumor is namelijk ontstaan door mijn medicijngebruik, door de medicatie die ik gebruik vanwege mijn baarmoederlijke ziekte. Sinds mijn 13e heb ik namelijk endometriose, een baarmoederlijke ziekte die zelfs dodelijk kan zijn in ernstige gevallen maar die in mijn geval vooral zorgt voor heftige pijnen en het niet kunnen functioneren daardoor. Hierdoor slik ik sindsdien al een hoge dosis hormonen en blijkbaar ben ik dus nu, ‘lucky me’, getroffen door een van de meest zeldzame bijwerkingen van deze medicatie. Namelijk tumoren in de lever. En natuurlijk heb ik dan ook weer net het geluk dat in mijn geval de tumor zo idioot snel is gegroeid dat die is gaan bloeden en mij in levensgevaar heeft gebracht. Kortom dit kan niet zo verder. Ik ben dan dus ook die dinsdag meteen gestopt met mijn medicatie tegen de endometriose maar wel met alle gevolgen van dien. En die zijn op het moment hevige bloedingen, letterlijk bloedproppen die ik verlies en zeer heftige buikpijn naast de al hebbende pijnen van mijn lever. Dit alles zorgt er natuurlijk ook weer voor dat ik nog zwakker word dan dat ik al was en de pijn is soms bijna onhoudbaar. Volgende week heb ik een afspraak met de gynaecoloog om mijn opties te bespreken maar eigenlijk weet ik al dat die er niet of nauwelijks zijn. De enige vorm van medicatie tegen deze ziekte is immers hormonen en de chirurg heeft mij verboden deze ooit nog te gaan slikken. Zij zullen namelijk de tumor weer laten groeien wat er uiteindelijk voor zal zorgen dat ik het waarschijnlijk met de dood moet bekopen. Absoluut geen optie dus...  Op dit moment denk ik er serieus over na om, als ik weer hersteld ben mijn volledige baarmoeder er uit te laten halen. Kinderen krijgen had ik immers toch al zo goed als opgegeven en een levenlang met deze pijn leven is voor mij ondenkbaar. Ik ben immers niet 1 week iedere maand ongesteld. Ik ben vaak 3 van de 4wkn ongesteld met heftige pijnen en ernstig bloedverlies. Zo ernstig dat ik gewoon simpelweg niet meer kan functioneren in het dagelijks leven en dat is geen doen voor mij. Ik weet natuurlijk nog niet of dit een optie is maar dat horen we allemaal als het goed is volgende week bij de gynaecoloog dus to be continued wat dat betreft...
En dan is er natuurlijk nog de tumor zelf. Gisteren hadden we een gesprek bij de chirurg wat op z’n zachts gezegd weer pittig te noemen was. De rit naar het ziekenhuis alleen al is op het moment slopend voor mij (na een toiletbezoekje heb ik eigenlijk alweer een paar uur rust nodig) en eenmaal daar liep de arts ook nog eens bijna een uur uit en moest ik vervolgens ook nog eens gaan bloedprikken (wat bijna niet te doen is bij mij) waar ik ook weer een half uur op moest wachten. Kortom ik ben fysiek vandaag weer helemaal op. Of nou ja dat was ik eigenlijk al, maar telkens als ik denk dat het niet erger kan gebeurt het toch. Alles doet pijn, ademhalen gaat weer moeilijker vandaag en mijn emoties gaan van hier naar daar. Maar goed het bezoek zelf, het plan is als volgt... Over een week of 6 krijg ik een scan en vervolgens 3mnd later weer. De hoop is dan dat de tumor inmiddels is geslonken en ik er ‘gewoon’ mee verder kan leven. Ze denken dat omdat ik nu mijn hormonen niet meer slik dit het geval zal zijn dus hier hoop ik dan ook maar op, al heb ik er ook wel een beetje een hard hoofd in mijn lichaam kennende. Ik heb ook gevraagd wat er gaat gebeuren als het niet naar wens verloopt. Wat er dan zal gebeuren is alsnog die operatie die ook de artsen zelf vrezen. Want de tumor moet verkleinen, mag niet zo groot blijven. Gebeurt dit dus niet uit zichzelf dan zal er eerst een punctie genomen worden en vervolgens zal ik dan waarschijnlijk in Groningen geopereerd worden maar nogmaals deze operatie is erg zwaar en gevaarlijk dus de hoop is dat dit niet nodig zal zijn.
En verder... Verder moet ik gewoon accepteren dat dit mijn leven nu is, hoe moeilijk dat ook is. Moet ik accepteren dat ik met mini-stapjes die eigenlijk niet eens merkbaar of voelbaar zijn vooruit ga en ik nog heel wat herstelmaanden voor de boeg heb. Of ik ooit weer de oude zal worden? Men zegt van wel maar ik vind dat om eerlijk te zijn op het moment nog maar moeilijk om te geloven. Die ‘positieve-ik’ zoals sommige mensen mij soms noemde, die persoon die ondanks alle tegenslagen het beste van alles probeerde in te zien is niet meer. Die is 2wkn terug verdwenen daar op de zandverstuiving. Wat nu over is is een gebroken iemand, iemand die kapot is en nog maar weinig vechtlust in zich over heeft. Iemand die iedere dag met moeite op staat en haar emoties nauwelijks nog onder controle heeft. Ik zal hier hulp voor krijgen, daar is men al mee bezig maar wanneer en hoe is nog niet duidelijk. Tot die tijd zal ik het zelf moeten rooien, met al mijn pillen en mijn beestenbende, moeder en oma als steun om mij heen. Maar het is zwaar, erg zwaar... Ik kan gewoon eigenlijk niet meer, heb alles gegeven 2wkn terug en ben nu gewoon op en klaar ermee. Ik kan niet meer, wil soms ook niet meer. Ben er klaar mee! De pijn is nog steeds vaak ondragelijk. Uren zit ik ’s nachts op in de hoop van uitputting uiteindelijk maar weer in slaap te vallen. De hartkloppingen, het overgeven, de paniekaanvallen, flashbacks van die dinsdagnacht en benauwdheid maken dingen zoals lopen of tv kijken alleen al erg zwaar en mijn baarmoederlijke problemen zorgen dat ieder toiletbezoek weer een ramp is. Ik heb mijn temperatuur nauwelijks onder controle, mijn bloedcirculatie is immers niet in orde dus dat vergt ook veel energie en kracht. Alles wat ik leuk vind om te doen kan ik niet meer, wil mijn lichaam niet meer is deze gewoon niet meer toe in staat. Ik hang/lig de hele dag maar wat op de bank, in de relaxfauteuil of boven op mijn bed en ik probeer telkens maar weer iets van hoop te vinden om aan vast te houden maar dat is erg moeilijk.
Vooral ook het feit dat de laatste maanden van mijn oma’s leven op deze manier zullen worden doorgebracht doet me ook erg veel pijn. We weten immers niet hoe lang zij nog te leven heeft. Op dit moment gaat het erg goed met ‘r maar de zorgen blijven toch. Want wat als de uitzaaiingen weer gaan groeien, hoe lang heeft ze dan nog? Een week, een maan of misschien nog een half jaar? Zal ik ooit nog eens met haar kunnen gaan wandelen, bij haar op visite kunnen gaan zonder dat ze zo een zorgen heeft om mij en mijn gezondheid? Ze is hier op het moment dagelijks om mijn moeder en ik te helpen daar waar nodig, dus veel tijd brengen we samen wel door. Maar de manier waarop... Daar heb ik het wel moeilijk mee.
Maar goed ik moet door. Want wat alle artsen ook wel zeggen is dat ondanks dat wat ik nu meemaak erg heftig is en bijna niet voor te stellen voor velen ik er uiteindelijk wel weer bovenop kom. Het komt goed en voor de verandering moet ik daar maar eens op gaan vertrouwen nu dan hè. Het komt goed, uiteindelijk. Alleen niet nu...
Ik wil graag iedereen bedanken voor alle hartverwarmende berichtje op Hyves, Facebook, Hondenpage, de e-mail en bovenal via alle kaartjes die ik heb ontvangen. Inmiddels hangt er een slinger in de huiskamer met alle kaarten die me op tijden dat ik het allemaal even niet meer zie zitten goed opbeuren. Ik heb inmiddels meer dan 400 mails in mijn mailbox en aangezien ik inmiddels ook al heel wat uren bezig ben met het typen van dit bericht zal ik er binnenkort niet aan toe komen die allemaal te beantwoorden. Maar weet dat ik het allemaal wel probeer te lezen en bovenal het zeer op prijs stel dat jullie allemaal zo veel om mij geven. Het is ook echt waar wat ze zeggen, in slechte tijden leer je je echte vrienden kennen en het doet me goed te weten dat de afgelopen jaren mijn vriendenkring zo immens is gegroeid. Bedankt dus allemaal, vanuit het diepste van mijn hart!
Het zal nog wel een flinke tijd duren voordat ik weer op volle toeren online en ook in real-life zal meedraaien, want er wordt me maar keer op keer gezegd dat wat ik heb meegemaakt niet niks is en zo voelt het ook zeker. De komende maanden zal draaien om mijn herstel en zal ik proberen zo veel mogelijk weer de oude worden. Eerste stap ik naar het toilet kunnen lopen zonder daarna uitgeput te zijn, volgende is weer normaal leren eten en ga zo maar door. Het zijn babystapjes, maar goed het is iets. Ook zal ik natuurlijk zo veel mogelijk tijd met mijn oma proberen door te brengen, want helaas heeft het lot besloten dat we niet lang meer hebben samen. Ook weer leuke dingen doen met mijn meiden is een van mijn grootste doelen maar ik vrees dat die verwezenlijken nog wel weken misschien zelfs maanden op zich zal laten wachten. Maar ik probeer de hoop er in te houden, ik heb er niet veel meer van over maar wat ik nog over heb gebruik ik om door te vechten en te strijden. Ik zal niet ontkennen er zijn veel momenten op de dag dat ik het allemaal niet meer zie zitten, dat ik gewoon niet meer kan en eigenlijk wil opgeven. Maar gelukkig heb ik die meiden, die meiden om mij heen die mij oh zo nodig hebben (en andersom ook) dus zij zijn voor wie ik vecht. En Wicked... Want hoe stom het ook klinkt ook dat was een van de dingen die mij dit jaar, dit vreselijk zware klote jaar om het even hard te zeggen, op de been hield. En ik wil, ik zal gewoon naar die voorstelling gaan. En mijn doel is nu zelfs meer dan dat, want met het risico arrogant te klinken... Ik verdien nu eindelijk ook wel eens wat! Ik verdien nu eindelijk ook wel eens geluk, niet alsmaar pijn/verdriet/verlies maar een mooi moment in het leven om over na te vertellen. Zeker na dit jaar! Dus mijn doel is dan ook niet alleen naar Wicked te gaan maar ook de castleden te ontmoeten, er een speciale avond uit van maken als ik dit weer aan kan zodat ik toch weer een lichtpuntje heb in al deze duisternis. Ik weet nog niet wanneer en ik weet nog niet hoe, maar daar ga ik voor. Ik heb begrepen dat anderen hier ook al hun best voor doen dus ook hartstikke bedankt daar voor, jullie weten niet hoeveel dit voor mij betekend en ik hoop dat dit alles wat zal opleveren.
Ik kan nu echt niet meer. Mijn schouder houdt er mee op, ik zie vlekken en de steken uit mijn lever en baarmoeder worden met de minuut heftiger. Dit was het dus voor nu... Maar ik ben blij dat ik dit allemaal even heb kunnen zeggen tegen jullie allemaal, dat ik mijn hart weer even heb kunnen luchten en jullie een update heb kunnen geven van wat er nu speelt. Ik had gehoopt dat het een positievere en betere update was geweest, maar helaas mijn leven is echt gewoon eerlijk waar nog een hel op dit moment iets anders kan ik er niet van maken. Mijn ergste vijand wens ik dit niet toe... Ik weet niet waarom ik dit verdien, waarom dit soort dingen mij altijd overkomen maar goed die vraag kan ik mezelf maar ook beter niet stellen. Ik moet door en dat doe ik ook, hopelijk met zo snel mogelijk nog meer hulp van buitenaf zodat ik het ook geestelijk allemaal weer een beetje aan kan. Nogmaals iedereen hartstikke bedankt voor alles, het betekend heel veel voor me al die lieve berichten en hopelijk tot ziens/sprekens/typens snel weer eens wellicht later dit jaar nog...

Gr Wichita

P.S. Mailtjes e.d. kunnen het beste nog steeds naar mijn moeder gemaild worden aangezien ik nog niet echt in staat ben deze zelf te bekijken/beantwoorden. Haar e-mailadres is mvrijkom@hotmail.com. Voor updates kan iedereen terecht op mijn Hyves en Facebook waar mijn moeder soms updates plaatst maar elders zullen deze ook wel doorkomen dus dat komt wel goed. Nogmaals bedankt iedereen, en tot gauw hopelijk...

Ik heb het afgelopen jaar nog veel meer blogs geschreven, klik hier voor nog meer blogs!