In Memoriam
When an animal dies that has been especially close to someone here, that pet goes to Rainbow Bridge. There are meadows and hills for all of our special friends so they can run and play together. There is plenty of food, water and sunshine, and our friends are warm and comfortable.
All the animals who had been ill and old are restored to health and vigor. Those who were hurt or maimed are made whole and strong again, just as we remember them in our dreams of days and times gone by. The animals are happy and content, except for one small thing; they each miss someone very special to them, who had to be left behind.
They all run and play together, but the day comes when one suddenly stops and looks into the distance. His bright eyes are intent. His eager body quivers. Suddenly he begins to run from the group, flying over the green grass, his legs carrying him faster and faster.
You have been spotted, and when you and your special friend finally meet, you cling together in joyous reunion, never to be parted again. The happy kisses rain upon your face; your hands again caress the beloved head, and you look once more into the trusting eyes of your pet, so long gone from your life but never absent from your heart.
Then you cross Rainbow Bridge together....
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik heb altijd huisdieren gehad maar helaas betekent dit ook dat je vaak afscheid moet nemen van dieren. Dit blijft toch altijd weer vreselijk zwaar en moeilijk. Je huisdieren zijn immers niet alleen maar dieren, ze horen bij het gezin. Graag wil ik op deze pagina dus even stilstaan bij de dieren die wij hebben verloren. Het zijn teveel dieren om allemaal iets over te schrijven maar toch wil ik ze graag even bij naam noemen: Simon (goudvis), Katie (goudvis), Ieiniminie (rode kitten), Pippi (russische dwerghamster), Stampertje (konijn), Chantal (goudhamster), Rachel (goudhamster, dochter van Chantal bij ons geboren), Wendy (poedeltje, mijn moeder's hondje toen zij nog een kind was) en het driekleur teefje zonder naam die helaas maar enkele minuten heeft mogen leven RIP. In het bijzonder wil ik graag stilstaan bij wat dieren die mij altijd zullen bijblijven. Natuurlijk zijn ze allemaal belangrijk voor me geweest maar er zijn er een paar die toch wel heel bijzonder voor mij waren. Hieronder meer over hen. En lieverds... Wij zullen jullie nooit vergeten! Jullie blijven altijd in ons hart, vaarwel en hopelijk ooit nog eens tot ziens...
Prescott
2006 - 2011
Ik denk dat we toch ondertussen echt wel kunnen zeggen dat 2011 veruit het meest heftige jaar ooit voor onze familie is geweest, met dieptepunt na dieptepunt. Zeer onverwachts en dus ook met een deste hardere klap kwam het aan toen ik Scotty dood in zijn hokje vond vlak voor het einde van het jaar. Hij had net een zware periode achter de rug maar was na wekenlang bijvoeden en een tandheelkundige ingreep eigenlijk weer zo goed als de oude. Wat de oorzaak is zullen we dus ook nooit weten maar op 22 november 2011 is Scott aan het eind van de ochtend in zijn verblijf gestorven, een race naar de dierenarts mocht helaas al niet meer baten, hij was al weg. Ik trek niet gauw dieren voor maar ik moet wel bekennen dat ik met Prescott toch wel veruit de beste band had wat de chins betreft. Op 11 maart 2006 is hij bij ons thuis geboren samen met zijn zus Cordelia, zoon van Phoebe en Angel. De bevalling was erg zwaar voor Phoebe dus de zorg voor de kleintjes kwam de eerste tijd veel op ons te liggen. Warm houden onder onze kleding en steun bieden was onze taak en hierdoor was de band vanaf dag een met Prescott erg mooi. Hij was de meest tamme chin van allemaal en vond vooral zijn 'snack-momentjes' erg leuk altijd. Vaste prik was het dat ik dagelijks bij hem langs kwam om hem een rozijntje of soepbol te geven terwijl de andere chins nog sliepen, ons speciale momentje. Helaas is het hier de laatste weken van zijn leven door mijn slechte gezondheidstoestand weinig van gekomen waardoor de vondst van hem dood in zijn hokje ook nog eens extra hard aan kwam. Scott heeft flink wat meegemaakt in zijn toch eigenlijk wel korte tijd hier bij ons maar hij kwam er altijd weer bovenop, ijzersterk was die jongen met heel wat levenslust en liefde in zich. Maar helaas bleek deze laatste strijd toch te zwaar voor hem. Prescott je betekende ongelofelijk veel voor me, was niet alleen een steun maar ook een erg goede vriend voor me die vaak weer een lach op mijn gezicht kon toveren als we onze 'snack-momentjes' hadden. Ik mis je vreselijk veel en zal je nooit vergeten. Je moeder, misschien wel wetende wat er speelt, heeft inmiddels jouw 'snack-momentjes' overgenomen en in nagedachtenis aan jou zal ik deze traditie voort blijven zetten. Ook jouw dood zal ik nooit begrijpen want 5jr was veels te kort. Maar lieve Scotty het ga je goed, hopelijk ben je nu bij je halfzusje Paige en hebben jullie steun aan mekaar... RIP
Paige
2005 - 2011
Na het verlies van Sandy kregen we enkele maanden later weer een verlies te verwerken. En dit keer was het die van onze veels te jonge Paige... Paige is de dochter van Hermione en Angel en dus hier bij ons geboren. Ze heeft ook nog een (bijna identiek uitziende) tweelingzus Piper. Piper en Paige zijn afkomstig uit ons eerste chin nestje en zaten hun leven lang al bij elkaar. Het verschil tussen beide meiden is jarenlang nauwelijks te zien geweest waardoor ze dus eigenlijk Paigeypiper heette. Pas de laatste jaren was er een verschil te zien en zijn we ze dus weer hun eigen namen gaan geven. Beide meiden waren hun eerste levensjaren nogal terughoudend. Van hun moeder hadden ze geleerd op hun hoede te zijn dus erg handtam waren ze niet al zou ik ze ook niet schuw willen noemen hoor. Maar de laatste tijd kropen ze zo uit hun schulp... Snoepjes aanpakken, lekker knuffelen af en toe ze vonden het allemaal prima! Mamaskindje is een omschrijving die ook zeker bij haar paste want nog steeds waste moeders dagelijks de tweeling en zorgde ze nog steeds voor ze zoals een echte moeder hoort te doen. Paige had qua uiterlijk wel iets weg van haar vader en ook zijn karakter had ze deels overgenomen. Het rustige en de relaxte houding van paps was ook zeker iets wat in haar zat, 'dont't worry, be happy'. Als jonkie was ze al een ondernemend en nieuwsgierig meisje en dat is ze ook zeker altijd gebleven. Paige ging helaas de laatste maanden snel achteruit. Wat het is geweest zullen we waarschijnlijk nooit weten maar uiteindelijk mocht hulp al niet meer baten. Ze is bij haar zus en moeder in het hok gestorven op 19 augustus 2011 nadat deze uitgebreid afscheid van haar hadden genomen. We zullen je allemaal vreselijk missen Paige maar je moeder en zus zeker weten het meest! Zij zijn je ware familie en hielden zo vreselijk veel van je, samen met ons... Dat je zo jong moest sterven zal niemand ooit begrijpen denk ik, het is gewoon oneerlijk dat je maar slechts 5jr oud mocht worden. Maar hopelijk ben je op een goede plek nu want je kon niet meer, het ga je goed meis... Vaarwel!
Sandy - "Megamieuwsel Inc.’s Punkie"
1998 - 2011
Sandy is lange tijd de oudste van alle dieren hier in huis geweest. Zij kwam in mijn leven kort na de dood van Grote Poes en is jarenlang een steun voor mij geweest. We zouden eigenlijk haar zusje kopen, maar eenmaal bij de fokker hadden Sandy en ik onze keuze al snel gemaakt en zodoende is zij bij ons komen wonen. Sandy is vanaf jongs af aan al een pechvogeltje. Zo moest zij enkele dagen na haar geboorte al geopereerd worden en werd op jonge leeftijd ook epilepsie bij haar gediagnoticeerd. Toch heeft ze ondanks dat alles een erg mooi, goed en ook nog wel redelijk lang leven gehad. Een in het jaar of de 2jr had Sandy een lichte aanval dus dat viel gelukkig ook wel mee en verder had ze zo haar eigen plekken hier in huis. Vaak zag je 'r niet, vroeger zat ze meestal ergens onder of achter en sinds onze verhuizing naar onze huidige woning was ze meestal op zolder/slaapkamer van mijn moeder te vinden. Sandy had een flinke gebruiksaanwijzing, een die wel wat tijd kostte om te leren maar als je 'm eenmaal door had dan was ze zo een lieve schat. Ze kon heerlijk met je knuffelen en kroelen en spelen met schaduwen of dingen die wij niet konden zien (ja 'ze zag ze soms vliegen', een van haar afwijkingen). Sandy zag je dan wel niet veel maar haar horen was niet zo moeilijk, snurken dat die meid kon! Och wat zullen we dat gesnurk toch missen midden in de nacht... Sandy had een beetje een vreemde bouw, ze was erg klein, had altijd een opgezwollen buikje en erg grote ogen. Hierdoor kreeg ze van mij de koosnaam 'lieve kleine schotenantenne'. Sandy was een beetje een buitenbeentje, een loner, maar ondanks dat hoorde ze er toch wel echt bij. Zij had haar speciale een-op-een momentjes en ging verder gewoon haar eigen gang. Mensen die hier op visite kwamen wisten vaak niet dat we haar hadden, want dan kwam ze nooit tevoorschijn. Alleen bij ons, of vrienden/familie die ze goed kende en vertrouwde liet ze haar koppie zien. Hoorde je dus bij die groep dan hoorde je bij een bijzonder gezelschap, want Sandy koos jou uit niet andersom. Sandy het ga je goed, we hadden je graag nog vele jaren lang bij ons willen hebben maar je was gewoon op dat weet ik en we wilden je nog meer stress en pijn besparen dus dit was het beste. Op 6 mei 2011 heb je ons verlaten, hopelijk ben je nu weer bij je oude vrienden en vind je de rust en donkere ruimtes daar waar je nu bent ook gauw weer net zoals je hier op aarde altijd deed. RIP Sannepenie, onze lieve kleine zwarte meid!
Macy
1995 - 2008
Macy was de eerste hond die ik kreeg. Ik kreeg haar op mijn 4de omdat ik mijn moeder iets had beloofd. Als ik stopte met drinken uit een flesje dan zou ik een hondje krijgen. En dus stopte ik met drinken uit een flesje! Macy komt uit het zuiden van het land en is geboren op 5 augustus 1995. In het begin van haar leven heeft ze het zwaar gehad toen ze schijnzwanger was maar na haar sterilisatie was dit probleem gelukkig opgelost. Daarna heeft ze 12 geweldige jaren gehad. Macy betekende vreselijk veel voor me. Ze haalde me altijd op van school, was mijn beste vriendin. Standaard gingen we ieder weekend met haar naar het bos (voordat ik ziek werd)! Zij is echt bepalend geweest voor de rest van mijn leven. Door haar ben ik zo gek geworden op honden, door haar heb ik ook geleerd hoe je een hond moet verzorgen. Maar ze betekende ook veel voor de mensen om ons heen. Iedere dag wachtte ze me op op het schoolplein. Ik weet niet hoeveel kinderen heeft ze van hun angst voor honden afgeholpen, heeft ze geleerd dat honden lief en vriendelijk zijn. Helaas kreeg zij in augustus 2007, vlak na de dood van Belle, dementie verschijnselen. Waarschijnlijk door de klap van het overlijden van Belle. We zijn toen begonnen met medicatie, eerst tegen dementie, toen depressie en uiteindelijk zelfs tegen epilepsie. Maar niets leek te helpen. Begin januari kregen we dan eindelijk te horen wat er mis was, ze had iets in haar hoofd (zeer waarschijnlijk een tumor) die ervoor zorgde dat haar gedrag en gedachtengang veranderde. En ondertussen begon het haar nieren ook te beïnvloeden en werd ze incontinent. Vanwege haar leeftijd was er eigenlijk weinig aan te doen. We hebben besloten dus haar op 29 januari 2008 in te laten slapen. Achteraf bleek er ook nog iets gescheurd te zijn in haar buik waardoor haar ingewanden bloot lagen. Kortom het was gewoon tijd voor haar. We zullen haar missen maar we weten dat dit het beste was voor haar. Op haar gedenkbord wat hier in huis hangt staat 'Don't forget to remember me' en dit zullen we ook zeker nooit doen. Vaarwel Macy, je bent nu hopelijk weer bij je oude vrienden!
Belle
2004 - 2007
Belle (ook wel Baby-B genoemd) was onze chow chow. Zij is op 25 oktober 2004 geboren in België in een dorpje nabij Antwerpen. Helaas hebben wij haar op 24 juli 2007 moeten laten inslapen op 2 ½ jarige leeftijd. Ze is helaas dus niet oud geworden. Belle heeft in haar korte leven heel veel meegemaakt. Door haar bouw werd ze zeer regelmatig aangevallen, aan het einde van haar leven kon ze eigenlijk niet eens meer uitgelaten worden zonder aangevallen te worden... Toen ze een half jaar oud was is ze geopereerd aan haar knieschijf. Aan beide knieën had ze namelijk patella luxatie. De revalidatie hiervan was zwaar en ze bleef last hebben. Gelukkig heeft ze ook veel mooie momenten gehad in haar leven. En deze blijven je natuurlijk het meest bij! Zo was ze heel goed bevriend met de andere huisdieren. Bouchra (een van onze katten) was haar beste vriendin. Je kon haar geen groter plezier doen dan met haar een dierentuin te bezoeken. Vooral de apen in dierenpark Amersfoort waren favoriet bij haar maar ook de ijsberen in Ouwehands waren wel erg interessant hoor. Belle zal altijd gemist worden en over haar dood praten zal altijd moeilijk blijven. Zeker omdat ze zo jong is gestorven onder zulke (vervelende) omstandigheden. Belle was de eerste hond die ik zelf heb opgevoed en daarom was ze dus ook extra speciaal voor mij. Ook zag ik haar een beetje als mijn beschermengel, ik voelde me veilig bij haar. Ik was dus ook helemaal kapot van haar dood. Wij hopen dat Belle nu haar plek heeft gevonden en eindelijk het rustige leven kan leiden dat zij zo verdient en zo miste hier op aarde. Zoals op haar gedenkbord dat hier in huis hangt staat, 'You'll be in my heart'. Dit is ook zeker het geval en zal ook altijd zo blijven. Vaarwel Belle, ik zal altijd van je blijven houden en je zult altijd mijn Baby-B blijven!
Barbie
1997 - 2005
Barbie was mijn konijn dat ik op 6 jarige leeftijd kreeg. We kochten haar in een dierenwinkel en ze zou een dwergkonijn zijn maar groeide uiteindelijk uit tot een konijn van formaat kat. Haar precieze geboortedatum hebben we helaas nooit geweten maar we schatten dat ze zo'n 6 weken oud was toen we haar kochten. Barbie is 8 jaar oud geworden en heeft ook veel meegemaakt in haar leven. Ze bleek namelijk rond haar 4de bloedproppen in haar baarmoeder te hebben (iets wat achteraf blijkbaar vaker voorkomt bij konijnen) dus deze moest eruit gehaald worden. Gelukkig is dit allemaal goed gegaan en heeft ze daarna nog vele jaren geleefd. Barbie was zindelijk en knaagde niet aan snoeren dus liep bijna de hele dag los rond. Ze sliep naast ons op de bank en was echt de baas in huis. De katten waste ze regelmatig maar als Barbie in hun mand wou dan moesten ze oppassen. Barbie was een heel bijzonder konijn dat nooit vergeten zal worden. Ze was ook eigenlijk geen konijn, maar tja wat was ze eigenlijk wel... In ieder geval een gezinslid! We zullen nooit meer zo een konijn vinden als haar, en dat zal ons altijd dierbaar blijven. Vaarwel Barbie, ga nu maar weer lekker spelen met je oude vriendjes!
Nono
1993 - 2003
Nono was een kater die wij toen ik 2 jaar oud was hebben gekocht. Hij was opgegroeid op een kleine zolder en had dus echt een 'gebruiksaanwijzing'. Hij kon niet tegen onverwacht aaien en om met hem naar de dierenarts te kunnen had hij kalmeringspillen nodig. Maar als je wist hoe je hem moest behandelen dan was het een schat. Nono was geen knuffelkat of zo. Hij deed gewoon zijn eigen ding, die stoere vent. Nono was een half perzische wit met grijze kater van zo’n 7,5 kilo (erg groot dus). Helaas is hij op 10 jarige leeftijd in 2003 gestorven nadat hij ziek werd. Hij kreeg iets aan zijn nieren waardoor hij op dieet moest maar aangezien zijn gebit in erg slechte staat was omdat hij nauwelijks behandeld kon worden moesten ook al z’n tanden eruit. Dit kon niet samen dus door overmacht hebben we hem toen moeten laten inslapen. Het was heel moeilijk voor ons maar wel beter voor Nono. Vaarwel dus Nono, jij stoere vent!
Grote Poes
1980 (?) - 1998
Grote poes werd voor mijn geboorte gevonden door een familielid bij ons in de buurt in Amsterdam. Ze was een prachtige Perzische zwerfkat die door dat familielid toen uiteindelijk in huis genomen werd. Helaas mocht zij de kat niet houden van haar ouders en via via kwam ze dus bij mijn moeder terecht. Vanaf mijn geboorte was ze mijn steun en toeverlaat. Ze sliep bij me in mijn wiegje en beschermde me tegen alles (zelfs tegen een vleermuis die ooit eens ons huis binnenvloog). Toen ik ouder was heeft ze de naam Grote Poes van mij gekregen omdat ik haar zo groot vond (dat was ze eigenlijk niet maar ja). Als klein kind mocht ik alles was haar, ze was echt mijn alles. En naarmate ik ouder werd bleef ze ook altijd bij me. Grote Poes heeft net zoals al onze andere dieren ook veel meegemaakt in haar leven. Zo is ze van ons balkon op 3 hoog afgevallen en heeft dit toch overleefd. Tegen de tijd van haar overlijden was ze blind en doof en kon ze niet zo goed meer lopen. Ze was ook al 18 jaar oud dus aardig bejaard. Na een ziekbed hebben we haar uiteindelijk toch moeten laten inslapen in 1998. Ik was ontroostbaar en heb nog maanden lang veel verdriet van haar dood gehad. Maar uiteindelijk heb ik er mee kunnen leren leven en begreep ik ook waarom het haar tijd was. Maar ik zal haar altijd missen. Vaarwel dus Grote Poes, je was mijn allereerste huisdier dus dat maakt jou natuurlijk extra bijzonder voor mij!
----------------------------------------------------------------------------------------------------
MY FOREVER PET
There's something missing in my home,
I feel it day and night,
I know it will take time and strength
before things feel quite right.
But just for now, I need to mourn,
My heart -- it needs to mend.
Though some may say, "It's just a pet,"
I know I've lost a friend.
You've brought such laughter to my home,
and richness to my days.
A constant friend through joy or loss
with gentle, loving ways.
Companion, friend, and confidante,
A friend I won't forget.
You'll live forever in my heart,
My sweet, forever pet.
-- Susanne Taylor
----------------------------------------------------------------------------------------------------